Αυτή είναι η μοναδική πετρελαιοπηγή στην Ελλάδα -Ποιο νέο μεγάλο έργο προχωρά στην περιοχή
Η Ελλάδα συνεχίζει να παράγει το δικό της πετρέλαιο, με τη μοναδική πετρελαιοπηγή της ωστόσο να μετασχηματίζεται σταδιακά σε αποθηκευτικό χώρο CO2.
Οι έρευνες για τον εντοπισμό υδρογονανθράκων στην Ελλάδα κεντρίζουν το ενδιαφέρον του κοινού τουλάχιστον τα τελευταία 50 χρόνια, καθώς συνδέονταν ανέκαθεν με την πολυπόθητη ενεργειακή απεξάρτηση της χώρας από τις εισαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου, η οποία υποτίθεται ότι θα οδηγούσε στην οικονομική της απογείωση.
Ωστόσο τα μοναδικά κοιτάσματα που επιτρέπουν την παραγωγή πετρελαίου στην Ελλάδα εντοπίζονται στον Πρίνο, μεταξύ Θάσου και Καβάλας, όπου τα κοιτάσματα αξιοποιούνται από το 1981.
BUY NOW
Η περίοδος της δεκαετίας ‘60 έως τα μέσα δεκαετίας του ‘70 χαρακτηρίζεται από τη συστηματοποίηση των ερευνών για τον εντοπισμό υδρογονανθράκων, που είχαν ως αποτέλεσμα την ανακάλυψη των πρώτων εκμεταλλεύσιμων κοιτασμάτων στη θαλάσσια περιοχή της Θάσου.
Ειδικότερα, στην περιοχή υπάρχουν τρία κοιτάσματα που έχουν βγάλει πετρέλαιο, και αυτά είναι το κοίτασμα Πρίνου (1981), το κοίτασμα Βόρειου Πρίνου (1996) και το κοίτασμα «Έψιλον» (2019), το οποίο με το που εγκαινιάστηκε άρχισε να παράγει καθημερινά περισσότερα από 1.000 βαρέλια πετρελαίου.
Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, η παραγωγή πετρελαίου είχε ανασταλεί προσωρινά τον Μάιο του 2025, λόγω σειράς αρνητικών συνθηκών, με επίκεντρο την πτωτική τάση εκείνης της περιόδου στις διεθνείς τιμές πετρελαίου και, κυρίως, το δυσβάστακτο κόστος ιδίως της ηλεκτρικής ενέργειας αλλά και του φυσικού αερίου που είναι αναγκαίο για τη λειτουργία των εγκαταστάσεων.
Τον περασμένο Φεβρουάριο η παραγωγή ξαναξεκίνησε, ενώ στόχος της Energean, της εταιρείας που διαχειρίζεται τα κοιτάσματα στον Πρίνο, είναι να σταθεροποιηθεί η παραγωγή στα επίπεδα των 1.500 βαρελιών ημερησίως.
Ωστόσο ο Πρίνος πλέον μετασχηματίζεται από τη μοναδική πετρελαιοπηγή της Ελλάδας στον μοναδικό αποθηκευτικό χώρο CO2 στη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Η αποθήκευση CO2 αφορά συνήθως την έγχυση του διοξειδίου του άνθρακα -που έχει συλλεχθεί κυρίως από βιομηχανίες- σε μεγάλα βάθη, σε πορώδη πετρώματα που καλύπτονται από αδιαπέραστα στρώματα, ώστε να μην μπορεί να διαφύγει.
Αποτελεί μία πολύ συνήθη τεχνική που εφαρμόζεται σε όλο τον κόσμο, και συμβάλλει στη μείωση των εκπομπών άνθρακα και στον έλεγχο των συνεπειών της κλιματικής αλλαγής. Παράλληλα, ως γνωστόν, διεξάγονται και άλλες ερευνητικές γεωτρήσεις για υδρογονάνθρακες σε θαλάσσια ελληνικά μπλοκ, όπως για παράδειγμα στο Ιόνιο Πέλαγος και νοτιοδυτικά της Κρήτης.
