Μπορεί τον περασμένο Σεπτέμβριο η ιταλική φίρμα να επανέφερε το θρυλικό όνομα, όμως ένας ανεξάρτητος σχεδιαστής μας έδωσε μία εκδοχή της που ενθουσιάζει.

Μετά την 849 Testarossa, την οποία η Ferrari λάνσαρε ως διάδοχο της SF90, φαίνεται το μυαλό πολλών γύρισε στο ένδοξο παρελθόν και το επικό μοντέλο των 80s που λατρεύτηκε «συμπρωταγωνιστώντας» στη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά «Miami Vice». Ή ελληνιστί «Οι Σκληροί του Μαϊάμι».

Η αναβίωση του ονόματος ήρθε ως υβριδικό hypercar ισχύος άνω των 1000 αλόγων, όμως παρότι πραγματικά εντυπωσιακό, για πολλούς δεν είχε κάποια ξεκάθαρη σχεδιαστική σύνδεση με την Testarossa που μας συστήθηκε το 1984 και για μία δεκαετία έκλεβε καρδιές.

Κάπου εδώ μπαίνει στην εξίσωση ο ανεξάρτητος σχεδιαστής Luca Serafini. Ο Ιταλός συνεργάστηκε με τον Aldo Russo και μαζί, δημιούργησαν ένα concept car που πιθανώς να αποδίδει με καλύτερο τρόπο το πνεύμα της αυθεντικής Testarossa. Παρά τις σύγχρονες αναλογίες ενός supercar, στοιχεία όπως τα διακριτικά πλευρικά «νεύρα», η διχρωμία στο αμάξωμα και το πιο αιχμηρό εμπρός μέρος αποτελούν σαφείς αναφορές στο αυθεντικό μοντέλο. Σύμφωνα με τον Serafini, πολλά από αυτά τα στοιχεία ήταν «αδιαπραγμάτευτα» – ειδικά οι πλευρικές γρίλιες.

Το concept ξεκίνησε ως ένα απλό σκίτσο και στη συνέχεια εξελίχθηκε σε τρισδιάστατο μοντέλο. Έπειτα, ο Serafini συνεργάστηκε με τον Russo, ο οποίος διαμόρφωσε τις επιφάνειες στο Autodesk Alias Automotive. Η τελική απεικόνιση ολοκληρώθηκε στο Blender και τοποθετήθηκε σε ένα κινηματογραφικό σκηνικό εμπνευσμένο από τη δεκαετία του ’80.

O Serafini μίλησε σχετικά στο Motor1.com: «Η Testarossa είναι ένα από τα πιο καθαρά σύμβολα της δεκαετίας του ’80, ένα αυτοκίνητο που όρισε μια εποχή υπερβολής, δράματος και γεωμετρικής καθαρότητας. Το μακρύ εμπρός τμήμα, το κοντό πίσω μέρος, οι έντονες οριζόντιες αναλογίες και η χαρακτηριστική ταυτότητα την καθιστούν ονειρικό θέμα για κάθε σχεδιαστή. Πάντα με γοήτευε η τόλμη της και ο τρόπος με τον οποίο αρνούνταν να είναι διακριτική. Η επανερμηνεία της ήταν ένας τρόπος να εξερευνήσω την κληρονομιά της με σύγχρονη ματιά και να επανασυνδεθώ με τις συναισθηματικές ρίζες του automotive design. Αντί να τις αντιγράψω κατά γράμμα, επανερμήνευσα τις γρίλιες ως ενσωματωμένες λειτουργικές περσίδες. Ο στόχος δεν ήταν η αισθητική μίμηση, αλλά η επικαιροποίηση του μοντέλου ώστε να εναρμονίζεται με το σήμερα».