Η ιστορία του αυτοκινήτου είναι γεμάτη από τολμηρές ή και εξωφρενικές ιδέες και, ανάμεσά τους, ξεχωριστή θέση κατέχουν τα αυτοκίνητα με δύο κινητήρες.

Τα αυτοκίνητα αυτά γεννήθηκαν από την ανάγκη να ξεπεραστούν τα όρια, να αποδίδουν εκθαμβωτική ισχύ χάρη σε τεχνικές λύσεις τόσο συναρπαστικές όσο και περίπλοκες. Από το θρυλικό Citroen 2CV που σχεδιάστηκε για να διασχίζει ερήμους μέχρι υπεραυτοκίνητα με ισχύ που πλησίαζε ή και ξεπερνούσε τους 1.000 ίππους, η ιδέα του διπλού κινητήρα τροφοδότησε τη φαντασία μηχανικών και φίλων της αυτοκίνησης.

Παρά τις συγκλονιστικές επιδόσεις και την προηγμένη τεχνολογία, όμως, η μαζική παραγωγή παρέμεινε όνειρο: το υπερβολικό βάρος, τα προβλήματα ψύξης και το τεράστιο κόστος καταδίκασαν τα περισσότερα από αυτά τα αυτοκίνητα στο να μείνουν πρωτότυπα και όχι εμπορικές προτάσεις. Ας δούμε πέντε από τα σπουδαιότερα “δικινητήρια” αυτοκίνητα:

Volkswagen Golf Pikes Peak
Το 1987 το Volkswagen Golf Pikes Peak αποτέλεσε μια ακραία απάντηση σε μια εξίσου ακραία πρόκληση: τη θρυλική Άνάβαση στο ομόνυμο βουνό του Κολοράντο.

Εξοπλισμένο με δύο υπερτροφοδοτούμενους κινητήρες 1.8 16V, το Golf MK2 GTI απέδιδε συνολικά 652 ίππους. Το σύστημα μετάδοσης, με δυνατότητα κίνησης εμπρός, πίσω ή και στους τέσσερις τροχούς, μετέτρεπε το αυτοκίνητο σε καθαρόαιμη αγωνιστική μηχανή.

Οι δύο κινητήρες δεν προορίζονταν φυσικά για την παραγωγή, αλλά για την ιδανική κατανομή της ροπής στο εξαιρετικά απαιτητικό περιβάλλον της Ανάβασης του Pikes Peak. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η λύση των δύο κινητήρων μπορούσε να απαντήσει σε πολύ συγκεκριμένες ανάγκες.

Alfa Romeo Alfasud Ti bimotore & Lancia Trevi Bimotore
Τη δεκαετία του ’70 και του ’80 εμφανίστηκαν εξίσου τολμηρά πειράματα στην Ιταλία, με πιο «χειροποίητο» χαρακτήρα. Το 1974, ένας Ιταλός έμπορος δημιούργησε την Alfa Romeo Alfasud Ti bimotore, με δύο boxer κινητήρες 1.2 λίτρων, έναν εμπρός και έναν πίσω από τα μπροστινά καθίσματα, ο καθένας με το δικό του κιβώτιο ταχυτήτων. Η δηλωμένη τελική ταχύτητα έφτανε τα 215 km/h.

Λίγα χρόνια αργότερα, ο μηχανικός και σχεδιαστής Giorgio Pianta δοκίμασε κάτι αντίστοιχο με τη Lancia Trevi Bimotore, τοποθετώντας έναν δεύτερο κινητήρα 2.0 λίτρων στη θέση των πίσω καθισμάτων.

Στην πράξη, όμως, το εγχείρημα αποδείχθηκε ιδιαίτερα δύσκολο: το αυξημένο βάρος, τα προβλήματα ψύξης και η προβληματική ισορροπία ακύρωσαν κάθε πιθανότητα βιομηχανικής εξέλιξης. Έμειναν ως παραδείγματα καθαρής ευρηματικότητας, αλλά αδύνατα να εφαρμοστούν σε μεγάλη κλίμακα.

Mercedes A 38 AMG και MTM Bimoto
Στη Γερμανία, λίγα χρόνια αργότερα, το 1998 η Mercedes A 38 AMG προκάλεσε αίσθηση με μια αντισυμβατική λύση: δύο κινητήρες 1.9 λίτρων, συνολική ισχύς 250 ίππων και μόλις τέσσερα αυτοκίνητα παραγωγής. Τα δύο από αυτά κατέληξαν στα χέρια των οδηγών της Formula 1, Mika Hakkinen και David Coulthard, επιβεβαιώνοντας τον περισσότερο επικοινωνιακό παρά εμπορικό χαρακτήρα του πρότζεκτ.

Ακόμη πιο ακραίο ήταν το MTM Bimoto του 2002, βασισμένο στο Audi TT. Δύο κινητήρες 1.8 λίτρων με 510 ίππους ο καθένας, συνολική απόδοση 1.020 ίππων, 0-100 km/h σε 3,1 δευτερόλεπτα και τελική ταχύτητα 394 km/h. Και εδώ, όμως, η μηχανική πολυπλοκότητα και το απαγορευτικό κόστος περιόρισαν την παραγωγή σε ελάχιστα κομμάτια, μετατρέποντας τα αυτοκίνητα σε συλλεκτικά σύμβολα ακραίας τεχνολογικής υπεροχής.

Citroen 2CV Sahara
Αν υπάρχει ένα αυτοκίνητο με δύο κινητήρες που βρήκε πραγματικά τον ρόλο του, αυτό είναι το Citroen 2CV Sahara 4×4 του 1961. Παράχθηκε σε 691 μονάδες και διέθετε δύο κινητήρες 425 κ.εκ. με 13,5 ίππους ο καθένας, προσφέροντας μηχανική τετρακίνηση. Δεν ήταν γρήγορο, αφού μετά βίας έφτανε τα 100 km/h, όμως ήταν ανθεκτικό, αξιόπιστο και κυρίως λειτουργικό.

Η λύση αυτή απαντούσε σε μια πραγματική ανάγκη: τη μετακίνηση σε δύσβατες και απομονωμένες περιοχές, όπου η απλότητα και η ικανότητα υπέρβασης εμποδίων είχαν μεγαλύτερη σημασία από τις επιδόσεις. Είναι το καλύτερο παράδειγμα ότι η φιλοσοφία των δύο κινητήρων μπορεί να έχει νόημα όταν εξυπηρετεί έναν σαφή σκοπό.

Τρεις δρόμοι, χωρίς νικητή
Αναλύοντας την ιστορία των αυτοκινήτων με δύο κινητήρες, προκύπτουν τρεις βασικές κατευθύνσεις: η εξειδίκευση για δύσκολα εδάφη, όπως στο Citroεn 2CV Sahara, η αναζήτηση της απόλυτης ισχύος στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το Volkswagen Golf Pikes Peak, και οι ακραίες τεχνολογικές επιδείξεις, όπως το MTM Bimoto.

Καμία από αυτές τις προσεγγίσεις δεν κατάφερε να ξεπεράσει τα όρια της θερμικής διαχείρισης, της μηχανικής πολυπλοκότητας και κυρίως του κόστους παραγωγής, στοιχεία που εμπόδισαν την ευρεία εμπορική τους διάδοση.

Σήμερα, η αυτοκινητοβιομηχανία αντιμετωπίζει παρόμοιες προκλήσεις με εντελώς διαφορετικά μέσα. Υβριδικές και αμιγώς ηλεκτρικές αρχιτεκτονικές, αντί για διπλασιασμό θερμικών κινητήρων, συνδυάζουν ηλεκτρικές και συμβατικές μονάδες ή κατανέμουν ηλεκτροκινητήρες σε κάθε άξονα. Έτσι επιτυγχάνουν ευελιξία, καλύτερο δυναμικό έλεγχο και υψηλές επιδόσεις, μειώνοντας τα μηχανικά μειονεκτήματα και το κόστος χρήσης.