Η επόμενη πιθανή εξέλιξη της βενζίνης που χρησιμοποιούμε σήμερα είναι η αμόλυβδη Ε20, όπου ο αριθμός δηλώνει το ποσοστό βιοαιθανόλης 20% στο καύσιμο.

Όπως η βενζίνη Ε5 περιέχει έως 5% και η Ε10 έως 10%, έτσι η Ε20 σημαίνει μείγμα βενζίνης με 20% αιθανόλη φυτικής προέλευσης. Συγκεκριμένα, η αιθανόλη παράγεται από γεωργικές πρώτες ύλες (σιτηρά, ζαχαροκάλαμο κ.λπ.) και θεωρείται ανανεώσιμη.

Γι’ αυτό και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξετάζει σοβαρά την υιοθέτηση του Ε20: στόχος είναι η μείωση της εξάρτησης από το πετρέλαιο και η μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, αφού το CO2 που εκπέμπεται κατά την καύση «ισοσταθμίζεται» εν μέρει από αυτό που απορροφούν τα φυτά κατά την ανάπτυξή τους.

Στην πράξη, η αιθανόλη έχει και τεχνικά πλεονεκτήματα. Διαθέτει υψηλότερο αριθμό οκτανίων από τη συμβατική βενζίνη, κάτι που βοηθά στην αποφυγή της προανάφλεξης και επιτρέπει πιο αποδοτική λειτουργία του κινητήρα. Με απλά λόγια, μπορεί να λειτουργήσει σαν «φυσικό πρόσθετο» που βελτιώνει την καύση.

Ωστόσο, εδώ αρχίζουν και τα μειονεκτήματα. Η αιθανόλη έχει περίπου 30% χαμηλότερη ενεργειακή πυκνότητα από τη βενζίνη. Αυτό σημαίνει ότι όσο αυξάνεται το ποσοστό της στο μείγμα, τόσο πιθανότερο είναι να αυξηθεί και η κατανάλωση καυσίμου. Δηλαδή, το αυτοκίνητο θα χρειάζεται περισσότερα λίτρα για την ίδια απόσταση.

Υπάρχει και ένα δεύτερο, πιο «ύπουλο» θέμα: η χημική της συμπεριφορά. Η αιθανόλη είναι υγροσκοπική (τραβάει υγρασία) και δρα σαν διαλύτης. Σε παλαιότερους κινητήρες, μπορεί να φθείρει λαστιχένιες τσιμούχες, πλαστικά σωληνάκια ή μεταλλικά μέρη όπως αλουμίνιο και ψευδάργυρο. Γι’ αυτό και τα καύσιμα τύπου Ε20 δεν είναι κατάλληλα για όλα τα αυτοκίνητα, ειδικά για παλαιότερα μοντέλα.

Αντίθετα, οι σύγχρονοι κινητήρες έχουν σχεδιαστεί με υλικά ανθεκτικά σε τέτοιες ιδιότητες. Όμιλοι όπως ο Volkswagen Group έχουν ήδη δηλώσει ότι πολλά μοντέλα τους από το 2016 και μετά μπορούν να λειτουργήσουν με Ε20, ενώ αντίστοιχες προσαρμογές κάνουν και άλλοι κατασκευαστές.

Παραδείγματα από άλλες αγορές δείχνουν ότι η μετάβαση είναι εφικτή, αλλά όχι χωρίς διάφορες προκλήσεις. Στη Βραζιλία τέτοια αυτοκίνητα λειτουργούν εδώ και χρόνια με πολύ υψηλά ποσοστά αιθανόλης, ακόμη και 100%. Αντίθετα, στην Ινδία, όπου το Ε20 προωθείται πιο «επιθετικά», έχουν προκύψει ανησυχίες για φθορές σε παλαιότερο στόλο οχημάτων.

Συμπερασματικά, η εξάπλωση της χρήσης της βενζίνης Ε20 θα εξαρτηθεί από το πόσο γρήγορα μπορεί να προσαρμοστεί ο υπάρχων στόλος αυτοκινήτων ώστε να το υποστηρίξει χωρίς προβλήματα. Η ευρεία χρήση της θα συνδυαστεί, όπως όλα δείχνουν, με την παράταση χρήσης αυτοκινήτων με κινητήρες εσωτερικής καύσης στην Ευρώπη με στόχο την ομαλή μετάβαση στην ηλεκτροκίνηση μετά το 2025.