Το ελληνικό εργοστάσιο-κολοσσός με τους 1.000 εργαζομένους που χάθηκε από τον χάρτη -Πού βρίσκεται
Επί 29 συναπτά έτη, ένας διεθνής ηγέτης στον χώρο των ελαστικών δραστηριοποιήθηκε σε επαρχιακή πόλη της χώρας μας, με το φινάλε ωστόσο του εγχειρήματος να γράφεται με τον πιο άδοξο τρόπο.
Στις 30 Νοεμβρίου του 1962, ο πρώην βασιλιάς της Ελλάδας, Παύλος, μεταβαίνει στη βιομηχανική περιοχή της Πάτρας για τα εγκαίνια του νέου εργοστασίου της Pirelli, κίνηση την οποία πολλοί τότε έσπευσαν να χαρακτηρίσουν ως το επιχειρηματικό γεγονός της χρονιάς.
Με ηχηρή παρουσία της πολιτικής ηγεσίας, αυτό το σημαντικό ορόσημο στο πλαίσιο ενός προγράμματος διεθνούς επέκτασης της ιταλικής πολυεθνικής, θα αποτελούσε για πολλά χρόνια σημείο αναφοράς για την βιομηχανική δραστηριότητα της περιοχής, καθώς η συγκεκριμένη μονάδα -από τις πιο σύγχρονες εκείνης της εποχής- μπορούσε να κατασκευάζει κατά προσέγγιση 140.000 ελαστικά ετησίως.
BUY NOW
Το 1991, ωστόσο, πάνω από το εργοστάσιο άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα μαύρα σύννεφα, όταν η Pirelli ανακοίνωσε μια παγκόσμια αναδιοργάνωση, που οδήγησε σε μείωση του εργατικού δυναμικού στην παραγωγική μονάδα κατά 20%, απολύοντας 200 από τους συνολικά 1.000 εργαζομένους της.
Οι εργαζόμενοι αντέδρασαν δυναμικά, προχωρώντας σε απεργιακές κινητοποιήσεις διεκδικώντας καλύτερους μισθούς και διασφάλιση των θέσεων εργασίας τους. Η διαμάχη μεταξύ συνδικάτων και διοίκησης οξύνθηκαν και οι διαπραγματεύσεις οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο.
Αυτές οι άκαρπες συζητήσεις και οι δυναμικές απεργιακές κινητοποιήσεις φαίνεται ότι ήταν και ο βασικός λόγος που η Pirelli εγκατέλειψε την Ελλάδα εν μια νυκτί και μετέφερε το εργοστάσιό της στη γειτονική Τουρκία.
Όπως φαίνεται σε βίντεο του Up Stories, το εργοστάσιο συνεχίζει να δεσπόζει στη βιομηχανική περιοχή της Πάτρας, έχοντας φυσικά εμφανή πάνω του τα σημάδια της εγκατάλειψης.
Σημειώνεται ότι πέντε χρόνια αργότερα, το 1996, είχαμε και το δεύτερο λουκέτο πολυεθνικής ελαστικών στην Ελλάδα, αυτό της Goodyear που λειτουργούσε από το 1978 στη Θεσσαλονίκη. Έως τότε το εργοστάσιο της εταιρείας στη Σίνδο διατηρούσε το 50% της ελληνιής αγοράς και ταυτόχρονα έκανε εξαγωγές ύψους 5 δισ. δραχμων (περίπου 15 εκ. ευρώ) - ποσό μεγάλο για την εποχή.
