Ταξιδέψαμε στην Ισπανία για τη μεγάλη επιστροφή της Formula 1 στη Μαδρίτη μετά από 45 ολόκληρα χρόνια και δεν θα μπορούσαμε να το κάνουμε με άλλο brand.
Η CUPRA είναι ό,τι πιο συναρπαστικό έχει να προσφέρει η ιβηρική χώρα στον κόσμο της αυτοκίνησης και παρότι η δική της αγωνιστική εμπλοκή έφτασε μέχρι τη Formula E και την Extreme E, ήταν εύλογη επιλογή για τις μετακινήσεις μας όταν βρεθήκαμε στη Μαδρίτη και την παρθενική διεξαγωγή αγώνα στο εντυπωσιακό Madring.
Τη νέα αγωνιστική διαδρομή που στήθηκε στο εκθεσιακό κέντρο IFEMA και προκάλεσε αίσθηση με τις εγκαταστάσεις και κομμάτια όπως την επική στροφή La Monumental με την κλίση στο 24%, αν και στο αγωνιστικό σκέλος, μάλλον μας πρόσφερε έναν άνοστο αγώνα.
BUY NOW
Το εντελώς αντίθετο από την καθημερινή συμβίωσή μας με το CUPRA Terramar VZ 1.5 eHybrid, που μας κέρδισε με την εμφάνιση, τη σβελτάδα, την τεχνολογία αλλά και την αποδοτικότητά του. Στοιχεία που είναι γρήγορα προφανή, παρότι γράψαμε μαζί του μόνο όσα χιλιόμετρα… έπρεπε, κι όχι όσα θα θέλαμε. Διότι το δυναμικό σε όψη SUV, σα να μας καλούσε με κάθε ευκαιρία να πάρουμε την έξοδο για Σαραγόσα και να ευχαριστηθούμε αυτά τα 650+ χιλιόμετρα πήγαινε/έλα. Διάθεση υπήρχε, χρόνος όχι. Βλέπετε η αποστολή μας ήταν συγκεκριμένη. Καθημερινή μετακίνηση από/προς το Madring, με βραδινές μετακινήσεις προς το κέντρο της πόλης.
Θα ξεκινήσουμε από την πρώτη επαφή. Δεν το είχα οδηγήσει επί ελληνικού εδάφους, δεν είχε τύχει καν να το συναντήσω και να το… σκανάρω. Περιττό να πω πως είναι ένα αυτοκίνητο που σε κερδίζει με την πρώτη ματιά. Εντυπωσιακός σχεδιασμός, που υιοθετεί όλες τις νόρμες της Cupra, η οποία προσφέρει πιο αιχμηρά σε εμφάνιση μοντέλα από τον άμεσο ανταγωνισμό – πράγμα που ισχύει και στα SUV, πράγμα που ισχύει και στο Terramar. Με εντυπωσιακούς αεραγωγούς στο πρόσωπο, μυώδες καπό, δυναμικής σχεδίασης φωτιστικά σώματα, μεγάλες ζάντες με χάλκινες λεπτομέρειες, σπόιλερ οροφής, διαχύτη – ήταν όσο σπορ πήγαινε.
Ο χώρος αποσκευών, στην eHybrid έκδοση χάνει πάνω από 100 λίτρα (σ.σ. 400 αντί για 508) αλλά και πάλι, για τα μπαγκάζια και τον εξοπλισμό μας, ήταν αρκετός. Και η πρώτη επαφή με τον εσωτερικό κόσμο, είχε την ίδια αίσθηση που κρατήσαμε μέχρι το τέλος του ταξιδιού μας. Ποιοτική καμπίνα, με προσεγμένα υλικά, ξανά με χάλκινες λεπτομέρειες, bucket καθίσματα, πολυλειτουργικό τιμόνι, με όλη την πληροφορία μπροστά στον οδηγό – δίχως να αποσπάται η προσοχή του. Με Head-up Display, ψηφιακό πίνακα οργάνων 10,25 ιντσών με πολλές επιλογές παρεμετροποίησης και μία εύχρηστη, μεγάλη κεντρική οθόνη αφής, στις 12,9 ίντσες.
Όντας σε ένα ξένο περιβάλλον, με το Google Maps να προσπαθεί να μας κατευθύνει σε μία νέα πόλη όπου το μοτίβο σε κεντρικά δίκτυα, παραδρόμους κτλ διαφέρει από το δικό μας, η εύκολη και πλήρης πληροφόρηση ήταν καθοριστική. Βλέπετε, οι μετακινήσεις στο αστικό τοπίο της Μαδρίτης μπορούν να γίνουν σύνθετες – ειδικά αν προσθέσει κανείς στην εξίσωση τους μη προσβάσιμους δρόμους λόγω του αγώνα.
Να σταθούμε λίγο και στο κομμάτι της μετακίνησης προς/από την πίστα. Ξεχάστε την κίνηση. Η παρουσία σταθμού metro στην είσοδο του Madring, σήμαινε πως η συντριπτική πλειοψηφία των θεατών πήγαινε κάθε μέρα στην πίστα με μέσα μαζικής συγκοινωνίας. Καθημερινά, κάναμε 11 με 13 λεπτά για να βρεθούμε από τη βάση μας, στα σημεία διαχείρισης της κυκλοφορίας. Το κομμάτι στις κεντρικές οδικές αρτηρίες, ακόμα και πλησιάζοντας στις σωστές εξόδους, είχε μηδενική σήμανση. Όμως να εστιάσουμε και στο θετικό. Όταν έφτανες στο σημείο όπου πλέον μπορούσαν να περάσουν μόνο διαπιστευμένα οχήματα, όλα γίνονταν πολύ εύκολα. Όλοι ήξεραν προς τα που να σε κατευθύνουν, ακόμα κι αν δεν μιλούσαν αγγλικά, όλα ήταν σχεδιασμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Κι ο χώρος στάθμευσης, κοντά στην είσοδο των paddock. Οι χαοτικές αποστάσεις ξεκινούσαν όταν περνούσες από αυτή.
Πόσο χαοτικές; Αρκεί να σας πω ότι στη media day, κάλυψα 21,9 χιλιόμετρα με τα πόδια – συμπεριλαμβανομένου φυσικά και του track walk. Και ξέρετε ποιο ήταν το ευχάριστο στο φινάλε μίας τέτοιας ημέρας; Το ότι φτάνοντας στο χώρο στάθμευσης, τον οποίο είχαμε βρει γεμάτο ερχόμενοι αλλά πλέον ήταν άδειος καθώς είχε πια νυχτώσει για τα καλά, το Terramar δέσποζε με τα κάλλη του. Πως να μη σηκώσεις το τηλέφωνο να του χαρίσεις μερικά κλικ;
Αυτή ήταν η καθημερινότητά μας από Τετάρτη έως Κυριακή. Ξύπνημα νωρίς και βουρ για την πίστα, φινάλε στη δουλειά αργά και αναζήτηση τροφής. Ενέργειας. Για εμάς, διότι το Cupra είχε άφθονη. Το VZ e-Hybrid συνδυάζει έναν τετρακύλινδρο turbo 1.5 TSI κινητήρα βενζίνης και έναν ηλεκτροκινητήρα, που μαζί αποδίδουν 272 PS ισχύος και 400 Nm ροπής. Όμως το σημαντικότερο είναι άλλο - το ισπανικό μοντέλο δεν ξεχωρίζει μόνο με την δύναμή του ή την επιτάχυνσή του (0-100 χλμ./ώρα σε 7,3 δευτερόλεπτα), ξεχωρίζει και με την ηλεκτρική αυτονομία του.
Η Cupra κάνει λόγο για 118 χιλιόμετρα, τιμή που στις δικές μας, ήπιες αστικές μετακινήσεις, δεν απείχε από την πραγματικότητα. Φτάσαμε Σάββατο για να αδειάσει η μπαταρία και να σηκώσει μανίκια ο βενζινοκινητήρας, εξασφαλίζοντας άκρως οικονομική συνύπαρξη με το SUV της Cupra.
Το πρωί της Δευτέρας μας βρήκε στεναχωρημένους. Ο αγώνας της προηγούμενης ημέρας ήταν… σούπα, ο δρόμος μας οδηγούσε στο αεροπλάνο της επιστροφής και ο αποχαιρετισμός στο CUPRA VZ e-Hybrid μας άφησε να προσμένουμε την ώρα που θα ανταμώσουμε και επί ελληνικού εδάφους, για να το βγάλουμε και έξω από την πόλη.
