Η ανακοίνωση του προφανούς, της επικείμενης δηλαδή συζήτησης μεταξύ FIA, F1, ομάδων και κατασκευαστών για πιθανές τροποποιήσεις κανονισμών, γέννησε νέο διχασμό.

Ήταν λογικό κι αναμενόμενο, η μεγαλύτερη αλλαγή κανονισμών στην ιστορία της Formula 1, να μην χαροποιούσε άπαντες. Είναι στη φύση του ανθρώπου να είναι αλλεργικός και ισοπεδωτικός σε κάθε αλλαγή, να είναι καταστροφολάγνος με το που χάνεται από κάτω το δίκτυ ασφαλείας, να είναι παρελθοντολάγνος ωραιοποιώντας ένα μέτριο παρελθόν, απλά και μόνο για να αποδομήσει το τώρα. Ώσπου να έρθει ένα αύριο, για χάρη του οποίου το μέτριο σήμερα, θα αποκτήσει εκ των υστέρων αξία.

Όπως όταν αλλάζεις διαχειριστικό σύστημα στο γραφείο, όπως όταν αλλάζεις κινητό, όπως όταν αλλάζει οποιαδήποτε συνήθεια που έχεις κάνει ένα με την καθημερινότητά σου, έτσι η αλλαγή τοποθέτησε πολλούς… απέναντι. Ειδικά τους εκ πεποιθήσεως πολέμιους της ηλεκτροκίνησης. Άλλη μάστιγα. Πολέμιοι, κατακριτές, είρωνες, άνθρωποι που δεν έχουν οδηγήσει ποτέ τους εξηλεκτρισμένα οχήματα. Εχθροί μίας τεχνολογίας που δεν γνωρίζουν και δεν κατανοούν. Απλά επειδή.

Οι ίδιοι άνθρωποι που πριν μερικά χρόνια έφερναν διχασμό για το ναι και το όχι, που έφερναν διχασμό για τα εμβόλια, την πανδημία, για τα κόμματα και τις ομάδες. Διχασμός και τσακωμός. Εμείς και εσείς. Ή καλύτερα, ή με εμάς ή με τους άλλους. Στα άκρα. Η κατηγορία ανθρώπων που στις 9 το πρωί γράφουν στα social για την πολιτική, στις 10 για τη μπάλα, στις 11 τσακώνονται για τη Formula 1, στις 12 για τις κάμερες στους δρόμους. Τσακωμός να περάσει η ώρα, διχασμός ως τροφή του τέρατος μέσα τους. Μία ματιά στα προφίλ, στους τοίχους, φανερώνει τα πάντα.

Είναι όσοι είχαν σημαία τις δηλώσεις των οδηγών πριν την πρεμιέρα της σεζόν και έπειτα, όταν ξεκίνησαν οι αγώνες και οι περισσότεροι οδηγοί άρχισαν να τονίζουν πόσο συναρπαστικά έγιναν τα Grand Prix, ξάφνου τους έβαλαν στο mute. Είναι αδιανόητος ο αριθμός των haters του Max Verstappen που για πρώτη φορά έχουν τα λόγια του Ευαγγέλιο, επειδή εξυπηρετεί το αφήγημα.

Αν είσαι σε αυτή την κατηγορία, αν αντί να βλέπεις πως όλα τα εμπλεκόμενα μέρη βρίσκονται στη λογική διαδικασία αναζήτησης της ιδανικής φόρμουλας, νομίζεις πως η FIA άκουσε τους YouTuber και τους αναλυτές του Facebook και αλλάζει ξανά τους κανονισμούς, τότε δεν καταλαβαίνεις τι γίνεται. Ή καλύτερα, δεν θες να καταλάβεις γιατί δεν σε συμφέρει το γεγονός πως δεν προσπαθούν όλοι να βρουν προβλήματα για κάθε λύση αλλά λύσεις για κάθε πρόβλημα. Δεν πρόκειται να βρούμε κοινό έδαφος, είναι ξεκάθαρο.

Με αυτή την κατηγορία ανθρώπων, δεν έχει κανένα νόημα να συζητήσεις, κανένα νόημα να ανταλλάξεις απόψεις, είναι χάσιμο χρόνου να εξηγήσεις. Είναι μπετόν-αρμέ κι ακόμα κι αν ξάφνου πάρεις το μέρος τους, θα μπερδευτούν από την αιφνίδια αλλαγή και θα κράξουν πάλι από την αρχή! Αν ανήκεις σε αυτή την κατηγορία, agree to completely and for ever disagree και πάμε παρακάτω. Αύριο θα διαφωνήσουμε γιατί κάτι διαφορετικό.

Υπάρχει η δεύτερη κατηγορία επικριτών της νέας εποχής της Formula 1. Αυτοί που βλέπουν, αξιολογούν και έπειτα στοιχειοθετούν τα συν και τα πλην. Βάσει της άποψης καθενός, που εξ ορισμού είναι υποκειμενική, άλλοι έχουν περισσότερα συν, άλλοι περισσότερα πλην. Έτσι μάλιστα όπως είναι αυτό το σύνθετο 2026, υπάρχουν πολλά περιθώρια απόκλισης απόψεων. Πράγμα θεμιτό!

Εδώ είναι που μπαίνει στο παιχνίδι η συζήτηση. Αν σε αυτή την κατηγορία ανήκεις, αυτού που ασκεί κριτική στα κακώς κείμενα δίχως να κλείνει τα μάτια μπροστά στα θετικά (και τούμπαλιν), αυτό το blog είναι για εσένα. Η σελίδα μου είναι για εσένα. Αφορά ανθρώπους με κριτική σκέψη αλλά και ανοιχτό μυαλό, που θέλουν το καλό του σπορ κι όχι τα τραφούν από νέες διαδικτυακές διαμάχες.

Με εσένα θα ανταλλάξουμε απόψεις μέχρι να ξεδιπλώσουμε πλήρως τις σκέψεις και τις ανησυχίες μας. Κι ακόμα κι αν στο τέλος διαφωνήσουμε σε κάποια σημεία, τα κοινά μας θα είναι πολύ περισσότερα. Λογικά, για να έχεις φτάσει μέχρι εδώ, σε αυτή την κατηγορία ανήκεις. Κι αφού έφτασες ως εδώ, πάμε να παραθέσω αναλυτικά τα δικά μου συν και πλην – μάλιστα, μετά από μόλις τρεις αγώνες, ένα πολύ μικρό δείγμα των νέων κανονισμών, σε μία χρονιά που η εξέλιξη μήνα με το μήνα θα είναι ραγδαία. Θα ξεκινήσω από τα πλην.

Προφανώς το να γίνεται ανάκτηση ενέργειας που να σε επιβραδύνει στην 130R δεν μπορεί να αρέσει – ούτε σε εμένα ούτε σε κανέναν. Αυτό πρέπει να αλλάξει.

Προφανώς το να υπάρχουν στιγμές που δύο μονοθέσια είναι σε εκ διαμέτρου διαφορετική φάση ανάκτησης/αξιοποίησης, πράγμα που γεννά μεγάλη διαφορά στην ταχύτητα, είναι λάθος και επικίνδυνο. Το είδαμε κι αυτό στη Σουζούκα. Κι αυτό πρέπει να αλλάξει.

Προφανώς έως τώρα οι κατατακτήριες δοκιμές έχουν χάσει μεγάλο μέρος της ομορφιάς τους. Όχι μόνο επειδή στα Q3 ξεκινά το πάρτι των Mercedes αλλά κυρίως επειδή δεν είναι Q3 στο απόλυτο όριο. Πρέπει κι αυτό να αλλάξει.

Όλα αυτά είναι τομείς που σε ένα ψηφιδωτό νέων κανονισμών, μοιάζουν με κομμάτια που λείπουν. Αλλά η Formula 1 και η Παγκόσμια Ομοσπονδία Μηχανοκίνητου Αθλητισμού, δεν επιδίδονται σε στρουθοκαμηλισμό, δεν κλείνουν αυτιά και μάτια. Ακούν τη γκρίνια μερίδας του κοινού, ακούν τη γκρίνια κάποιων οδηγών, επειδή στόχος τους είναι να πετύχουν το καλύτερο δυνατό για το σπορ.

Το πρόβλημα δεν είναι ο εξηλεκτρισμός – ο εξηλεκτρισμός είναι το στοιχείο που εξασφάλισε μεσοπρόθεσμη ευημερία, με την έλευση των VW Group, Ford, Honda, General Motors, την ώρα που άλλα ένδοξα μηχανοκίνητα σπορ, καταρρέουν με 2μιση κατασκευαστές. Όσο λοιπόν δεν υπάρχει δαιμονοποίηση της τεχνολογίας, είμαστε σε καλό δρόμο. Και αυτό είναι το πρώτο από πολλά συν.

Το δεύτερο είναι οι αγώνες. Έχουμε δει 3 Grand Prix και 1 Spint και σε όλα, σε όλα, είχαμε θέαμα σκάλες ανώτερο του παρελθόντος. Μάχες διαρκείας για την πρώτη θέση, για το βάθρο, για τους βαθμούς. Ξανά και ξανά. Και κόντρα σε μία καραμέλα που διαβάζω συχνά, είναι μάχες πραγματικές. Ακόμα κι αν σε κάποια σημεία πάνε με διαφορετικά επίπεδα ενέργειας, αυτό είναι αποτέλεσμα της συνολικής διαχείρισης στο γύρο, άρα της δουλειάς του οδηγού.

Το τρίτο, που επί της ουσίας βοηθά σημαντικά το δεύτερο, είναι πως τα φετινά μονοθέσια μπορούν να ακολουθούν το ένα το άλλο από κοντά, δίχως να πνίγονται στον ακάθαρτο αέρα. Η απλοποίηση της αεροδυναμικής λειτουργίας, ήταν ξεκάθαρα ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Με λίγα λόγια, έως τώρα έχουμε μία ανταλλαγή. Κάποια πράγματα χάθηκαν (έστω σε πρώτη φάση), κάποια κερδήθηκαν (ελπίζω σε μόνιμη βάση). Και σε αυτό το πλαίσιο είναι οι συζητήσεις που θα γίνουν με την F1, τη FIA, τις ομάδες και τους κατασκευαστές υβριδικών μηχανών. Η συζήτηση δεν αφορά νέα αλλαγή σελίδας, ούτε κάποιου είδους αναστροφή. Αφορά στη λείανση των νέων κανονισμών, αφορά στη επιδιόρθωση τυχόν κακώς κειμένων.

Αν διαβάσεις προσεκτικά τα έξι σημεία που θα πέσουν στο τραπέζι, ουσιαστικά συνδυάζουν όσα προανέφερα. Να βελτιωθούν οι κατατακτήριες, να μειωθεί η απώλεια ταχύτητας σε σημεία που δεν έχουμε συνηθίσει, να αλλάξουν τα ποσοστά ανάκτησης, με ορίζοντα 2027 να τροποποιηθεί ελαφρώς και η αναλογία 55/45 που έχουμε σήμερα ανάμεσα στον κινητήρα εσωτερικής καύσης και τον ηλεκτροκινητήρα.

Για να μη μειώνεται η ταχύτητα στην καρδιά της 130R, για να αναδεικνύονται και πάλι οι γνήσιοι qualifiers στο κυνήγι της pole, για να μην έχουμε επικίνδυνες αποκλείσεις στις ταχύτητες των μονοθεσίων. Για να διορθώσουμε όσα κακώς κείμενα εντοπίστηκαν, δίχως όμως να καταστρέψουμε όσα θετικά έφεραν οι νέοι κανονισμοί.

Πάμε να συνεχίσουμε αυτή την ανταλλαγή, αλλάζοντας την ισοτιμία προς το καλό του σπορ που όλοι αγαπάμε. Κι όχι για να ρίχνουμε λίγο ακόμα λάδι στη φωτιά της ατέρμονης ανάγκης κάποιων για διχασμό και τσακωμό.

Αντί επιλόγου, μερικά παραδείγματα που μαρτυρούν την επιφανειακή κρίση των επαγγελματιών γκρινιάρηδων...

Παραμύθι Νο1 – ο οδηγός δεν έχει πια σημασία
Ανέκαθεν το μονοθέσιο είχε τον πρώτο λόγο. Έχει υπάρξει πρωταθλητής που να μην ήταν στους καλύτερους του grid, δεν έχει υπάρξει πρωταθλητής με μονοθέσιο που δεν ήταν από τα καλύτερα. Αλλά σε αυτή τη νέα εποχή, οι οδηγοί καλούνται να διαχειριστούν πολύ περισσότερα πράγματα, να βάλουν στο παιχνίδι και τη στρατηγική και να κερδίζουν/χάνουν σε όλο το γύρο κι όχι σε ένα late braking σε μία συγκεκριμένη στροφή.

Παραμύθι Νο2 – οι προσπεράσεις είναι πια εύκολες
Οι προσπεράσεις ΗΤΑΝ εύκολες, διότι στη συντριπτική τους πλειοψηφία, γίνονταν μέσω DRS. Με το πάτημα ενός κουμπιού, που δεν άφηνε καμία ελπίδα στον προπορευόμενο. Τώρα, οι προσπεράσεις μπορεί να εξαρτώνται από διαχείριση… χιλιομέτρων, μαεστρία και πανούργο μυαλό.

Παραμύθι Νο4 – ο κόσμος κράζει στα social media
Μετά από 19 χρόνια διαχείρισης σελίδων και group, έχω ξεκάθαρη εικόνα. Από αυτούς που είναι δυσαρεστημένοι από κάτι, διαφωνούν, θέλουν να κράξουν, θα το κάνουν οι 9 στους 10. Και δεν θα παραθέσουν απλά άποψη, θα κάνουν συνεχώς refresh για να συνεχίσουν τη διαφωνία. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο απ’ όσους συμφωνούν με κάτι, απ’ όσους έχουν κάτι θετικό να πουν, δημόσια θα το γράψει μόνο 1 στους 10. Συνήθως θα περιοριστούν σε ένα προσωπικό μήνυμα ή σε μία σχεδόν… incognito τοποθέτηση σε ποσταρίσματα που δεν έχουν προσελκύσει το κοινό που έχει όρεξη για debate. Αυτό δεν αφορά μόνο στη Formula 1 – μπείτε τώρα, σε οποιαδήποτε σελίδα, που καταπιάνεται με οποιοδήποτε σπορ, πολύ εύκολα θα δείτε πως όχι απλά έχω δίκιο αλλά είμαι και πολύ ακριβής στα ποσοστά που παραθέτω. Έτσι λειτουργούν τα social media, καλώς ή κακώς. Γι’ αυτό κι αν μπει κάποιος σε διαδικασία να συγκρίνει ποσταρίσματα με πραγματικούς αριθμούς, θα εντοπίσει συγκλονιστικές αποκλίσεις. Όπως για παράδειγμα ότι κανένας δεν βλέπει αυτή την F1, όταν η πρεμιέρα στον ΑΝΤ1 φέτος είχε 88.9% στο δυναμικό αντρικό κοινό. Για να μη μιλήσω για πλατφόρμες θέασης – αυτό είναι ένα άλλο παραμύθι που θα είχε πολύ γέλιο κάποια στιγμή να φανερώσουμε.

Παραμύθι Νο4 – στους οδηγούς δεν αρέσει αυτή η F1
Με ένα απλό γκουγκλάρισμα, μπορεί να εντοπίσει κανείς την τεράστια αλλαγή πλεύσης της πλειοψηφίας των οδηγών, αφότου ξεκίνησαν οι αγώνες. Είχαν προβληματισμούς, είχαν ενδοιασμούς, όμως είδαν πως οι αγώνες έγιναν συναρπαστικοί. Εξακολουθούν να γκρινιάζουν όλοι για την ανάκτηση εντός της 130R; Φυσικά – το κάνω κι εγώ άλλωστε. Γκρινιάζουν για τη φύση της δουλειάς τους, όχι το θέαμα στους αγώνες. Άλλο το ζητούμενο του οδηγού, άλλο του θεατή - αν και πολλοί τα κάνουν ένα. Στους οδηγούς δεν αρέσει το να μη κινούνται κοντά στα όρια. Και αυτό ακριβώς προσπαθεί το σπορ να φτιάξει. Δεν τους αρέσει ο τρόπος με τους οποίους τους ζητάς να φέρουν εις πέρας το έργο τους, αν και παραδέχονται πως το τελικό αποτέλεσμα είναι καθηλωτικό. Μπορεί φορώντας σακάκι να κάνω δεκαπλάσια τηλεθέαση, αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα προτιμούσα να παρουσιάζω φορώντας τη φόρμα μου. Και επειδή τον ανέφερα νωρίτερα, αφού είναι ενδιαφέρον που τον έχουν κάνει σημαία οι μεγαλύτεροί του εχθροί – έχετε αναρωτηθεί γιατί γκρινιάζει περισσότερο απ’ όλους ο Verstappen; Όχι, δεν θα σταθώ μόνο στο γεγονός πως η ομάδα του έως τώρα δεν αποδίδει. Είναι πιο προσωπικό το θέμα. Θεωρώ πως είναι ο οδηγός που έχει ευνουχιστεί περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο με αυτό το σετ κανονισμών. Το γεγονός πως η οδήγηση έχει πάψει να αποτελεί απόλυτη ακροβασία, του στερεί το μεγάλο του πλεονέκτημα έναντι σχεδόν όλων των αντιπάλων του. Αυτή η ακροβασία είναι που τον έκανε να ξεχωρίζει σαν τη μύγα μέσα στο γάλα. Κι εγώ στη θέση του, την ίδια στάση θα κρατούσα.

Παραμύθι Νο5 – μόνο σε εσάς τους δημοσιογράφους αρέσει
Εδώ είναι που βγάζω σπυριά. «Καταλαβαίνω γιατί υπερασπίζεσαι το σπορ αλλά…». Γιατί όταν κάποιος έχει αντίθετη άποψη, δεν έχει το δικαίωμα στην άποψη αυτή; Γιατί βρε αδερφέ είναι τόσο παράλογο το να μου αρέσει το να βλέπω 120 προσπεράσεις στο Albert Park; Γιατί δεν είσαι εσύ που γκρινιάζεις βαλτός επειδή δουλεύεις πχ σε μία εταιρεία την οποία πλήττει η ηλεκτροκίνηση; Επειδή είσαι οπαδός οδηγού/ομάδας που χάνει; Είχαμε κάνει ένα video στο TikTok με τον συνεργάτη Μιχάλη Δόκα και το τι είχα ακούσει επειδή στο 50/50 για καθημερινό αυτοκίνητο, προτιμούσα την Taycan από κάποιες άλλες Porsche, δεν είχε προηγούμενο. Όχι καλά μου παιδιά, δεν έχω μετοχές σε εταιρείες φορτιστών αυτοκινήτων, έχω την άποψή μου. Βάσει του γούστου και των αναγκών μου. Έτσι και στο σπορ που αγαπάω. Βλέπω τα στραβά, τα λέω, όμως δεν θα χαϊδέψω αυτιά για να είμαι αρεστός σε μεγαλύτερο κοινό. Τα κάνουν άλλοι αυτά, μπας και τσιμπήσουν κανέναν follower. Εγώ όχι. Εγώ θέλω μόνο σκεπτόμενους, θέλω μόνο παρέα που να σέβεται τον συνομιλητή κι ας διαφωνεί. Και στο τέλος της ημέρας, η Formula 1 είναι το βασικό (από τα πολλά) αντικείμενα της δουλειάς μου. Γιατί να υπερασπιστώ κάτι που της κάνει κακό; Ποια η λογική σε αυτό; Επειδή όμως βλέπω και κρίνω (σωστά ή λάθος) πως η ανταλλαγή έχει θετικό πρόσημο, θα σταθώ σε αυτό, δίχως να εθελοτυφλώ.