Με άκρως φουτουριστικό σχεδιασμό για την εποχή του, το Bizzarrini Manta του 1968 ήταν το πρώτο project της Italdesign του Giorgetto Giugiaro και άλλαξε για πάντα την εικόνα των κεντρομήχανων sportscars.
Το Bizzarrini Manta δημιουργήθηκε ξεκάθαρα ως προάγγελος του μέλλοντος, το 1968. Και σχεδιάστηκε, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, μέσα σε μόλις 40 μέρες από τη νεοσύστατη, τότε, Italdesign που ίδρυσε ο Giorgetto Giugiaro μαζί με τον Aldo Mantovani.
Κάνοντοας το ντεμπούτο του στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Τορίνου το ‘68, έμελλε να επηρεάσει βαθιά τη σχεδιαστική εξέλιξη των κεντρομήχανων sportscars. Με σφηνοειδή σιλουέτα, εξαιρετικά χαμηλό αμάξωμα, την τοποθέτηση του οδηγού στο κέντρο και τεχνολογία που προερχόταν από αγωνιστικό αυτοκίνητο της Bizzarrini, το Manta έμοιαζε «διαστημικό».
BUY NOW
Η ιστορία του Manta, έτσι, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη γέννηση της Italdesign. Ο Giugiaro είχε ήδη αποκτήσει σημαντική εμπειρία δουλεύοντας για εταιρείες όπως οι Fiat, Bertone και Ghia, όταν αποφάσισε το 1968 να δημιουργήσει τη δική του ανεξάρτητη σχεδιαστική εταιρεία.
Μαζί με τον Aldo Mantovani ίδρυσε την Italdesign τον Φεβρουάριο του 1968. Η νέα εταιρεία έμελλε να εξελιχθεί σε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα σχεδιασμού αυτοκινήτων στον κόσμο.
Για την πρώτη της μεγάλη παρουσία μπροστά στο κοινό, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Τορίνο το 1968, ο Giugiaro ήθελε κάτι που να μην έμοιαζε με κανένα άλλο αυτοκίνητο της εποχής. Το πρόβλημα, όμως, ήταν ο χρόνος. Η ομάδα είχε στη διάθεσή της μόλις 40 ημέρες.
Για να περιοριστούν ο χρόνος και το κόστος, ο Giugiaro δεν ξεκίνησε από λευκό χαρτί σε ό,τι αφορούσε τα μηχανικά μέρη. Ως βάση χρησιμοποιήθηκε το σασί της Bizzarrini P538, ενός αγωνιστικού sportscar που είχε σχεδιάσει ο μηχανικός Giotto Bizzarrini για τους αγώνες αντοχής.
Η P538 είχε πλέον ουσιαστικά ολοκληρώσει την αγωνιστική της καριέρα, μετά και τις αλλαγές στους κανονισμούς του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Έτσι, ένα από τα διαθέσιμα πλαίσια μετατράπηκε στη βάση για το φιλόδοξο πρωτότυπο της Italdesign.
Η ταχύτητα με την οποία κατασκευάστηκε το Manta έχει πλέον αποκτήσει σχεδόν μυθικές διαστάσεις. Μέσα σε μόλις 40 ημέρες ολοκληρώθηκαν το ξύλινο μοντέλο, η διαμόρφωση των μεταλλικών πάνελ, η συγκόλληση του πλαισίου, η τοποθέτηση των μηχανικών μερών και η βαφή.
Η πίεση χρόνου, ωστόσο, είχε και το τίμημά της. Δεν κατέστη δυνατό να ολοκληρωθούν σωστά όλα τα συστήματα του αυτοκινήτου και για αρκετά χρόνια το Manta παρέμεινε ουσιαστικά ένα στατικό πρωτότυπο, χωρίς πλήρη λειτουργικότητα σε ηλεκτρικό και μηχανικό επίπεδο.
Το σωληνωτό πλαίσιο διατηρήθηκε, όπως και η κεντρομήχανη αρχιτεκτονική. Πίσω από την καμπίνα τοποθετήθηκε ένας θηριώδης Chevrolet V8, με ισχύ περίπου 400 ίππων. Για τα δεδομένα του 1968, η συγκεκριμένη ισχύς ήταν εντυπωσιακή και θεωρητικά μπορούσε να χαρίσει στο Manta τελική ταχύτητα κοντά στα 330 km/h.
Εκεί, όμως, που το Manta πραγματικά έγραψε ιστορία ήταν στον σχεδιασμό. Η γραμμή του αμαξώματος μοιάζει σχεδόν ενιαία από το εμπρός έως το πίσω μέρος. Το παρμπρίζ έχει κλίση μόλις 15 μοίρες και συνεχίζεται σχεδόν απρόσκοπτα προς την οροφή.
Οι διαστάσεις είναι επίσης ασυνήθιστες για ένα sportscar της εποχής, καθώς είχε μήκος 4,10 μέτρα, πλάτος 1,86 μέτρα και ύψος μόλις 1,05 μέτρα. Αυτές οι προδιαγραφές, ωστόσο, ειδικά με την εξαιρετικά έντονη κλίση του παρμπρίζ, προκάλεσαν ένα σημαντικό πρόβλημα: την περιορισμένη ορατότητα.
Ο Giugiaro αντιμετώπισε το πρόβλημα με μία απλή αλλά ιδιαίτερα ευφυή λύση. Πρόσθεσε ένα δεύτερο γυάλινο τμήμα, σχεδόν κάθετο, κάτω από το βασικό παρμπρίζ. Παράλληλα, τρεις λεπτές σχισμές στο καπό επέτρεπαν στον οδηγό να έχει καλύτερη εικόνα του δρόμου μπροστά από το αυτοκίνητο. Έτσι, το Manta μπορούσε να βελτιώνει την ορατότητα στις χαμηλές ταχύτητες χωρίς να θυσιάζει την αεροδυναμική του φιλοσοφία.
Το εσωτερικό ήταν εξίσου επαναστατικό. Το μεγάλο πλάτος του αμαξώματος επέτρεψε στον Giugiaro να τοποθετήσει τρεις θέσεις στη σειρά, βάζοντας τον οδηγό ακριβώς στο κέντρο και τους δύο επιβάτες λίγο πιο πίσω, δεξιά και αριστερά.
Η διάταξη αυτή μπορεί σήμερα να θυμίζει αμέσως τη McLaren F1, όμως το Manta προηγήθηκε του βρετανικού supercar κατά περισσότερες από δύο δεκαετίες. Η ίδια ιδέα επανήλθε αργότερα από την Italdesign στο πρωτότυπο Quaranta του 2008.
Παράλληλα, το χρώμα του Manta έγινε μέρος της ιστορίας. Κατά την πρώτη του παρουσίαση επενδύθηκε με μία εντυπωσιακή aquamarine απόχρωση που πλησίαζε το τιρκουάζ, με πορτοκαλί λεπτομέρειες. Η επιλογή δεν ήταν τυχαία. Ήθελε να παραπέμπει στη θάλασσα, αλλά και στο ζώο από το οποίο πήρε το όνομά του - το σαλάχι Manta.
Στη συνέχεια το πρωτότυπο άλλαξε αρκετές φορές εμφάνιση. Βάφτηκε κόκκινο για μία εκδήλωση στην Ιαπωνία και αργότερα ασημί για κάποιους εορτασμούς της Italdesign. Τελικά, μετά από μία σχολαστική αποκατάσταση στις αρχές της δεκαετίας του 2000, επανήλθε στο αρχικό του χρώμα - εξακολουθώντας φυσικά να αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα ορόσημα στην ιστορία του παγκόσμιου αυτοκινητικού σχεδιασμού.
