Η οδήγηση σε συνθήκες βροχής μπορεί να κρύβει μια παγίδα που δεν φαίνεται με γυμνό μάτι.

Μπορεί σαν χώρα να είμαστε παγκοσμίως γνωστοί για τον ήλιο μας, αλλά οι χειμώνες συνήθως συνοδεύονται από δυνατές μπόρες και έντονες βροχοπτώσεις που μεταμορφώνουν τους δρόμους σε μικρές λίμνες.

Ειδικά όταν χτυπάει κάποια «βαφτισμένη» κακοκαιρία, όπως η Adel, οι μετακινήσεις γίνονται πιο απαιτητικές για τους οδηγούς που έχουν συνηθίσει σε πιο στεγνές καταστάσεις.

Αυτό που δεν γνωρίζουν πολλοί είναι ότι ο κίνδυνος δεν παραμονεύει μόνο όταν ρίχνει καρέκλες, η ορατότητα είναι μειωμένη και το νερό καλύπτει πλήρως το οδόστρωμα, δηλαδή σε στιγμές όπου ο οδηγός βρίσκεται ήδη σε εγρήγορση.

Μπορεί να έχει βγει ο ήλιος και να έχει καθαρίσει ο ουρανός, όμως ο δρόμος να μην έχει στεγνώσει και σε κάποια σημεία όπου λιμνάζει νερό να παραμένει μια λεπτή, αόρατη μεμβράνη που μετατρέπει την άσφαλτο σε παγίδα.

Είναι αυτό που οι ειδικοί ονομάζουν «υγρός πάγος» και δημιουργεί το φαινόμενο της υδρολίσθησης, το πιο επικίνδυνο φαινόμενο στο βρεγμένο οδόστρωμα. Ένα λεπτό στρώμα νερού που μπορεί να μπει κυριολεκτικά ανάμεσα σε εσένα και τον έλεγχο του αυτοκινήτου σου.

Στην καρδιά του προβλήματος βρίσκεται ο τρόπος που λειτουργούν τα ελαστικά. Είναι το μοναδικό σημείο όπου το αυτοκίνητο συναντά τον δρόμο και το πέλμα τους έχει σχεδιαστεί με αυλακώσεις ώστε να απομακρύνει το νερό. Όταν όμως η ποσότητα του νερού υπερβαίνει τη δυνατότητα του ελαστικού να το διώξει, ή όταν η ταχύτητα είναι μεγαλύτερη απ’ όσο αντέχει ο σχεδιασμός του, τότε δημιουργείται η τέλεια συνθήκη για την υδρολίσθηση.

Σ’ εκείνα τα κλάσματα του δευτερολέπτου παρεμβάλλεται μεταξύ λάστιχου και ασφάλτου ένα λεπτό στρώμα νερού που σηκώνει το αυτοκίνητο, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει επαφή, άρα ούτε πρόσφυση.Το τιμόνι γίνεται «ελαφρύ», οι τροχοί γυρίζουν ουσιαστικά στον αέρα και κάθε εντολή που δίνεις στο τιμόνι, στο φρένο ή στο γκάζι δεν έχει κανένα αποτέλεσμα.

Ακόμα και οι πιο έμπειροι οδηγοί δυσκολεύονται να προβλέψουν πότε και πού θα συμβεί, αφού κάθε δρόμος και κάθε νεροκράτημα είναι διαφορετικό. Γι’ αυτό και θεωρείται η μεγαλύτερη παγίδα των βρεγμένων διαδρομών αφού εμφανίζεται χωρίς προειδοποίηση.

Ο καλύτερος τρόπος για να την αντιμετωπίσεις είναι η άμυνα και η πρόληψη. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να διατηρείς τα ελαστικά σε καλή κατάσταση. Αν το πέλμα είναι φθαρμένο ή αν το λάστιχο έχει «γεράσει» πέρα από τα 3-4 χρόνια, η ικανότητα απομάκρυνσης του νερού μειώνεται δραματικά. Οι σωστές πιέσεις παίζουν επίσης καθοριστικό ρόλο, αφού ένα ελαστικό λίγο πιο ξεφούσκωτο μπορεί να «πλέει» πολύ πιο εύκολα.

Καλό είναι επίσης, όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν, να αποφεύγεις μετακινήσεις τη νύχτα. Την ημέρα η ορατότητα είναι πολύ καλύτερη και μπορείς να εντοπίσεις εγκαίρως πού έχουν συγκεντρωθεί νερά ή πού μια λακκούβα έχει γίνει μικρή λίμνη.

Είναι επίσης χρήσιμο να ακολουθείς τα σημεία της ασφάλτου που έχουν ήδη στεγνώσει από τα προηγούμενα οχήματα, όπως κάνουν οι οδηγοί της F1 που πατούν στο καθαρό κομμάτι της πίστας που δημιουργείται γύρο με τον γύρο.

Ο μεγάλος σου σύμμαχος ή αντίπαλος είναι η ταχύτητα. Όσο πιο γρήγορα κινείσαι, τόσο πιο δύσκολο γίνεται για το ελαστικό να διώξει το νερό. Όταν οδηγείς σε βρεγμένο δρόμο ή όταν δεν έχει στεγνώσει ακόμα η άσφαλτος, κατεβάζεις ρυθμό. Δεν χρειάζεται πανικός, απλά μια γενναία μείωση ταχύτητας που δίνει στον τροχό χρόνο να κάνει τη δουλειά του.

Αν αντιληφθείς ότι το αυτοκίνητο αρχίζει να «πλέει», το πρώτο πράγμα που κάνεις είναι να αφήσεις απαλά το γκάζι. Δεν στρίβεις απότομα και δεν πατάς φρένο με δύναμη. Περιμένεις να ξαναβρεί πρόσφυση ο τροχός και μόλις νιώσεις ότι το αυτοκίνητο ξαναπατά στον δρόμο, επαναφέρεις ομαλά την πορεία σου.

Η υδρολίσθηση είναι ύπουλη αλλά δεν είναι ανίκητη. Με σωστά ελαστικά, λίγο μυαλό στην ταχύτητα και προσοχή στα σημεία με νερά μειώνεις δραματικά τις πιθανότητες να βρεθείς σε εκείνη τη δυσάρεστη στιγμή όπου το αυτοκίνητο σταματά να ακούει τον οδηγό του.

Διαβάστε επίσης