Πότε η οδήγηση από άνθρωπο θα είναι λιγότερο ασφαλής από την αυτόνομη οδήγηση;
Έλληνας καθηγητής του ΜΙΤ εκτίμησε ότι η συγκεκριμένη τεχνολογία μπορεί να αποτελέσει αφορμή για να επιστρέψει ο δημόσιος χώρος στους πολίτες.
Τη δυνατότητα μετάβασης σε μια πόλη λιγότερο εξαρτημένη από το αυτοκίνητο, με περισσότερο δημόσιο χώρο για τους πολίτες και νέες μορφές κινητικότητας, ανέδειξε η συζήτηση στην οποία συμμετείχαν ο Kent Larson, καθηγητής του MIT και ο Παναγιώτης Τουρνικιώτης, ομότιμος Καθηγητής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, στο πλαίσιο του συνεδρίου «Διάλογοι για την Αθήνα: Από τον μύθο στη σύγχρονη πόλη», που διοργανώθηκε από την εφημερίδα «Το Βήμα», υπό την αιγίδα του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ) και του Δήμου Αθηναίων, με την υποστήριξη της Περιφέρειας Αττικής και σε συνεργασία με το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών. Τη συζήτηση συντόνισε ο πρώην δήμαρχος Αθηναίων Κώστας Μπακογιάννης.
Από την ιδιοκτησία του ΙΧ στις εναλλακτικές μορφές μετακίνησης
BUY NOW
Την ανάγκη να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την ιδιοκτησία και τη χρήση του αυτοκινήτου υπογράμμισε ο Kent Larson, επισημαίνοντας ότι το μοντέλο της πόλης του μέλλοντος εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το πώς ορίζουμε το ίδιο το όχημα.
«Δεν χρειάζεται να είσαι ιδιοκτήτης ενός αυτοκινήτου. Αυτό θεωρώ ότι είναι το μέλλον», ανέφερε χαρακτηριστικά, τονίζοντας παράλληλα ότι οι πόλεις θα πρέπει να προσφέρουν πραγματικές εναλλακτικές για την καθημερινή μετακίνηση, μέσα από κοινόχρηστα μέσα, υπηρεσίες και ένα ισχυρό δίκτυο δημόσιων συγκοινωνιών.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην απομάκρυνση των νεότερων γενεών από την έννοια και την ανάγκη της ιδιοκτησίας ΙΧ, τονίζοντας ότι η εξέλιξη αυτή δείχνει πως η κατοχή αυτοκινήτου ως προϋπόθεση για την κινητικότητα μπορεί σταδιακά να ξεπεραστεί. Έθεσε, ωστόσο, την ανάγκη για τη δημιουργία υποδομών που θα καταστήσουν τις εναλλακτικές επιλογές πραγματικά λειτουργικές: καλύτερα πεζοδρόμια, υποδομές ποδηλάτου, δημόσιες συγκοινωνίες και υπηρεσίες κινητικότητας.
Ο καθηγητής του MIT εστίασε επίσης στην ταχεία ανάπτυξη της τεχνολογίας της αυτόνομης οδήγησης, εκτιμώντας ότι σε ορίζοντα 10 - 15 ετών είναι πιθανό η οδήγηση από άνθρωπο να θεωρείται λιγότερο ασφαλής από την αυτόνομη οδήγηση και, ως εκ τούτου, να περιοριστεί σημαντικά. Στο πλαίσιο αυτό, εκτίμησε ότι η συγκεκριμένη τεχνολογία μπορεί να αποτελέσει αφορμή για να επιστρέψει ο δημόσιος χώρος στους πολίτες, εφόσον συνοδευτεί από τον κατάλληλο σχεδιασμό και τις αναγκαίες πολιτικές.
Ένα νέο μοντέλο κινητικότητας με λιγότερα αυτοκίνητα
Από την πλευρά του, ο Παναγιώτης Τουρνικιώτης, αναφερόμενος στο μέλλον της Αθήνας, επεσήμανε ότι πολλές από τις ιδέες που στο παρελθόν έμοιαζαν με ουτοπία έχουν πλέον καταστεί εφικτές. Όπως ανέφερε, η πανδημία απέδειξε ότι αλλαγές που μέχρι τότε φαίνονταν αδύνατες μπορούν να πραγματοποιηθούν πολύ γρήγορα, φέρνοντας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τη μετάβαση από τη φυσική στην ψηφιακή τάξη.
Με βάση αυτή την εμπειρία, εκτίμησε ότι στο μέλλον η εργασία θα απαιτεί σε μικρότερο βαθμό καθημερινή μετακίνηση και ότι μεγαλύτερο μέρος της κινητικότητας θα αφορά τον ελεύθερο χρόνο και την αναψυχή. Οι μετακινήσεις, κατά τον ίδιο, θα μπορούσαν να πραγματοποιούνται με μέσα μαζικής μεταφοράς, μέσα μικροκινητικότητας και, ενδεχομένως, ακόμη και με εναέρια μέσα.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στο ζήτημα του χώρου που καταλαμβάνουν τα σταθμευμένα αυτοκίνητα στην Αθήνα, υπογραμμίζοντας ότι η πόλη θα πρέπει να επανεξετάσει τον τρόπο με τον οποίο κατανέμεται ο δημόσιος χώρος. Σύμφωνα με τον ίδιο, η λογική του ενός ή δύο αυτοκινήτων ανά οικογένεια έχει πλέον ξεπεραστεί. Αν και τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα αντιμετωπίζουν σε έναν βαθμό το πρόβλημα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, παραμένει το ζήτημα του χώρου. Για τον λόγο αυτό, όπως υποστήριξε, θα πρέπει να μειωθεί σημαντικά ο συνολικός στόλος των αυτοκινήτων και, αντίστοιχα, οι ανάγκες στάθμευσης.
«Πρέπει να μειώσουμε τον στόλο των αυτοκινήτων», σημείωσε, εξηγώντας ότι έτσι θα μπορούσε να δημιουργηθεί διαθέσιμος χώρος για πραγματικά κοινόχρηστες λειτουργίες. Παράλληλα, υπογράμμισε ότι «η κινητικότητα πρέπει να γίνει μια καθολική υπηρεσία», περιγράφοντας ένα μοντέλο στο οποίο ο πολίτης θα μπορεί να έχει πρόσβαση, μέσα από μία ενιαία πλατφόρμα, σε μέσα μαζικής μεταφοράς, ποδήλατα, ταξί, ενδεχομένως ταξί χωρίς οδηγό, αλλά και αυτοκίνητο όταν αυτό πραγματικά χρειάζεται.
Στόχος, όπως εξήγησε, είναι να απελευθερωθεί ο πολίτης από την ανάγκη να είναι ιδιοκτήτης αυτοκινήτου προκειμένου να μπορεί να μετακινείται, με μεγαλύτερη αξιοποίηση των κοινόχρηστων μέσων.
Παράλληλα, υπογράμμισε ότι η αλλαγή δεν μπορεί να προκύψει μόνο μέσα από περιορισμούς, αλλά προϋποθέτει την παροχή πραγματικών και αξιόπιστων εναλλακτικών επιλογών μετακίνησης.
