Στα παγωμένα βάθη του Ατλαντικού Ωκεανού, σε βάθος περίπου 3.800 μέτρων, παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο αινιγματικά «χαμένα» αυτοκίνητα στην ιστορία της αυτοκίνησης.

Ο Τιτανικός δεν αποτελεί απλώς ένα ιστορικό γεγονός, αφού σε μεγάλο έχει μετατραπεί σε σύμβολο και έχει εδραιωθεί βαθιά στην παγκόσμια ποπ κουλτούρα.

Ανάμεσα στις εκατοντάδες ιστορίες που συνδέονται με το μοιραίο ταξίδι του, ξεχωρίζει εκείνη ενός σπάνιου και πολυτελούς αυτοκινήτου, το οποίο βρισκόταν στο αμπάρι του πλοίου όταν αυτό προσέκρουσε στο παγόβουνο και βυθίστηκε τον Απρίλιο του 1912.

Ο λόγος για το θρυλικό Renault Type CB Coupe de Ville, ένα από τα πλέον προηγμένα μηχανολογικά επιτεύγματα των αρχών του 20ού αιώνα.

Το αυτοκίνητο ανήκε στον Αμερικανό επιβάτη πρώτης θέσης William Carter, ο οποίος το μετέφερε συσκευασμένο στο πλοίο, με προορισμό τις Ηνωμένες Πολιτείες, πριν τελικά βυθιστεί στον ωκεανό (Ο ίδιος επιβίωσε).

Το όχημα αποτελούσε όχι μόνο ένα τεχνολογικό επίτευγμα της εποχής του, αλλά και σύμβολο κοινωνικού κύρους, ενταγμένο σε μια από τις πιο εκλεκτές και σπάνιες συλλογές αυτοκινήτων της περιόδου.

Σύμφωνα με ιστορικά έγγραφα, ο William Carter είχε ασφαλίσει το αυτοκίνητο για 5.000 δολάρια το 1912, ποσό εξαιρετικά υψηλό για την εποχή, αντιστοιχώντας σε περίπου 170.000 δολάρια με τα σημερινά δεδομένα.

Η πραγματική του αξία, ωστόσο, σήμερα εκτιμάται ότι θα μπορούσε να φτάσει σε αρκετά εκατομμύρια ευρώ, εφόσον εντοπιζόταν και αποκαθίστατο, χάρη στη σπανιότητά του και κυρίως στον άρρηκτο δεσμό του με το πιο διάσημο ναυάγιο του 20ού αιώνα. Αυτό είναι που έχει δώσει και θρυλικό στάτους στο εν λόγω αυτοκίνητο, με πολλούς να το χαρακτηρίζουν τον «θησαυρό του Τιτανικού».

Σε κάθε περίπτωση, η ανάσυρση του οχήματος παραμένει ένα εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα, αφού το ξύλινο κιβώτιο που το προστάτευε έχει κατά πάσα πιθανότητα αποσυντεθεί εδώ και δεκαετίες, αφήνοντας το όχημα εκτεθειμένο στη διάβρωση και στις ακραίες συνθήκες του ωκεάνιου βυθού.

Ο κίνδυνος κατακερματισμού είναι υψηλός και οποιαδήποτε προσπάθεια ανέλκυσης θα απαιτούσε επιχείρηση σχεδόν «χειρουργικής» ακρίβειας, με ελάχιστο περιθώριο λάθους και πιθανές μη αναστρέψιμες συνέπειες.

Την ίδια στιγμή, εγείρονται από διάφορους φορείς και σοβαρά ηθικά και περιβαλλοντικά ζητήματα. Αρχαιολόγοι και θαλάσσιοι βιολόγοι επισημαίνουν ότι το ναυάγιο αποτελεί έναν ιδιότυπο υποθαλάσσιο «τόπο μνήμης» και πως ενδεχόμενες επεμβάσεις μπορεί να διαταράξουν τις ισορροπίες ενός ήδη επιβαρυμένου οικοσυστήματος, αλλοιώνοντας παράλληλα την επιστημονική αξία της περιοχής.

Από την άλλη πλευρά, εταιρείες και ερευνητικές ομάδες που εξετάζουν την πιθανότητα ανέλκυσης υπογραμμίζουν τη μοναδική ιστορική και αυτοκινητιστική σημασία του οχήματος, θεωρώντας το ένα χαμένο αντικείμενο τεράστιας πολιτιστικής αξίας.

Διαβάστε επίσης