Ένα από τα μεγαλύτερα ιστορικά μποτιλιαρίσματα στην ιστορία του κόσμου είδε ιλιάδες οδηγούς να παραμένουν εγκλωβισμένοι στην κίνηση για δέκα ολόκληρες ημέρες.

Η έντονη κυκλοφοριακή επιβάρυνση και τα συνεχή προβλήματα στους δρόμους της Αθήνας αποτελούν καθημερινό «αγκάθι» για τους οδηγούς, οι οποίοι χάνουν πολύτιμο χρόνο μένοντας ακινητοποιημένοι στην κίνηση σχεδόν σε μόνιμη βάση. Όσο έντονη κι αν είναι η καθημερινή κυκλοφοριακή συμφόρηση στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, ωχριά μπροστά σε αυτό που συνέβη το καλοκαίρι του 2010 στην Κίνα, σε έναν από τους βασικότερους οδικούς άξονες της χώρας.

Το εν λόγω περιστατικό συνέβη στην οδική αρτηρία G110, που συνδέει το Πεκίνο με τη Γιντσουάν, έναν δρόμο που ουσιαστικά έμεινε στην ιστορία γιατί μετατράπηκε στο σκηνικό του μεγαλύτερου μποτιλιαρίσματος που έχει καταγραφεί ποτέ.

Όλα ξεκίνησαν στις 13 Αυγούστου, όταν η κυκλοφορία ξεπέρασε κατά 60% τη μέγιστη χωρητικότητα της οδού, δημιουργώντας μια ουρά οχημάτων μήκους 100 χιλιομέτρων. Το απίστευτο είναι ότι η κίνηση κινούνταν με εντυπωσιακό αργό ρυθμό, που έφτασε μέχρι και μόλις ενός χιλιομέτρου την ημέρα, με αποτέλεσμα οι εγκλωβισμένοι οδηγοί να περάσουν αρκετές μέρες μέσα στα αυτοκίνητά τους.

Η κατάσταση ήταν τόσο δραματική που οι αρχές αναγκάστηκαν να ανοίξουν διόδους προς δευτερεύουσες οδούς, προκειμένου να λειτουργήσουν ως διαφυγή. Παρ’ όλα αυτά, η κυκλοφορία άρχισε να ομαλοποιείται μόλις στις 23 Αυγούστου.

Η «τέλεια καταιγίδα» της κυκλοφοριακής συμφόρησης δημιουργήθηκε από πολλούς παράγοντες. Τα πολλά διόδια της G110 επιβράδυναν την κίνηση, ενώ η επιστροφή χιλιάδων κατοίκων του Πεκίνου από τις καλοκαιρινές διακοπές συνέπεσε με εκτεταμένες εργασίες συντήρησης στον δρόμο, οι οποίες είχαν ξεκινήσει ήδη από το 2004. Οι εργασίες αυτές απαιτούσαν τη μετακίνηση περισσότερων φορτηγών από το συνηθισμένο, κάτι που περιόρισε ακόμη περισσότερο τη ροή των οχημάτων.

Στο πρόβλημα προστέθηκε η αυξημένη μεταφορά άνθρακα από τη Μογγολία προς το Πεκίνο, η οποία γινόταν κυρίως μέσω της G110. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όλα αυτά έγιναν σε μια περίοδο που η Κίνα, ως αναπτυσσόμενη χώρα τότε, δεν διέθετε ακόμη υποδομές ικανές να αντέξουν τον εκρηκτικό ρυθμό αύξησης των οχημάτων, όπου το 2009 είχαν καταγράφει 13,5 εκατομμύρια νέες ταξινομήσεις.

Οι οδηγοί, εκτός από την κούραση και τα νεύρα, έπρεπε να αντιμετωπίσουν και περιστατικά κλοπών καυσίμων, αφού πολλά οχήματα ξέμεναν στη μέση της διαδρομής. Την ίδια στιγμή, οι κάτοικοι των γύρω περιοχών εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία, στήνοντας πρόχειρους πάγκους κατά μήκος του δρόμου και πουλώντας νερό, τρόφιμα και βασικά αγαθά στους εγκλωβισμένους, φυσικά σε τιμές διπλάσιες ή και τριπλάσιες από τις κανονικές, κάνοντας, τουλάχιστον, την αναμονή λίγο πιο «ανθρώπινη».

Διαβάστε επίσης