Πρόκειται για μια λύση που επιχειρεί να αντιμετωπίσει ένα διαχρονικό πρόβλημα της οδήγησης, τη μείωση της ορατότητας σε συνθήκες βροχής και υγρασίας.

Η ορατότητα αποτελεί βασικό πυλώνα της οδικής ασφάλειας, ωστόσο είναι κάτι που σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται και από τις εξωτερικές συνθήκες. Πιο συγκεκριμένα, η βροχή είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που δυσχεραίνουν την οδήγηση, καθώς οι σταγόνες νερού που συσσωρεύονται στα κρύσταλλα περιορίζουν σε ορισμένες περιπτώσεις σημαντικά το οπτικό πεδίο του οδηγού.

H αυτοκινητοβιομηχανία χρησιμοποιεί ενδεδειγμένες λύσεις, όπως φυσικά τους υαλοκαθαριστήρες, οι οποίοι απομακρύνουν το νερό από το κρύσταλλο, επιτρέποντας μας να βλέπουμε τι γίνεται στον δρόμο μπροστά μας.

Στα συμπληρωματικά συστήματα ορατότητας, όπως στους πλαϊνούς καθρέπτες για παράδειγμα, η αντιμετώπιση του φαινομένου είναι πιο σύνθετη.

Πιο συγκεκριμένα, οι περισσότεροι κατασκευαστές επιλέγουν να διατηρούν την ορατότητα στους πλαϊνούς καθρέπτες, χρησιμοποιώντας τη λύση των θερμαινόμενων καθρεπτών, οι οποίοι θερμαίνουν την επιφάνεια των κρυστάλλων και εξατμίζουν τις σταγόνες του νερού, με το εν λόγω σύστημα να θεωρείται σήμερα η «στάνταρ» επιλογή.Παρ’ όλα αυτά, στην Ιαπωνία την δεκαετία των 90s είχε αναπτυχθεί μια πλήρως επαναστατική τεχνολογία, η οποία υποσχόταν ακόμη πιο θετικά αποτελέσματα.

Η συγκεκριμένη πατέντα προέρχεται από την Toyota και πιο συγκεκριμένα από το premium βραχίονά της, τη Lexus.

Η τεχνολογία έκανε την εμφάνισή της στο Lexus LS 400 και ουσιαστικά βασίζεται σε ένα σύστημα καθαρισμού των καθρεπτών που έκανε χρήση υπερήχων.

Στην πράξη, πίσω από το γυαλί του καθρέπτη τοποθετούνταν πιεζοηλεκτρικά υλικά, τα οποία όταν το σύστημα ενεργοποιούνταν, πάλλονταν σε συχνότητες άνω των 20.000 κύκλων ανά δευτερόλεπτο, μέσω ειδικής διάταξης υπερήχων.

Οι δονήσεις δεν ήταν ορατές ούτε αντιληπτές από τον οδηγό, καθώς πραγματοποιούνται σε μικροσκοπική κλίμακα, ωστόσο ήταν επαρκείς για να διασπούν και να απομακρύνουν τα σταγονίδια από την επιφάνεια του καθρέπτη.

Σε αυτό το σύστημα, οι υπέρηχοι δημιουργούν δονήσεις που «σπάνε» τα σταγονίδια και τα απομακρύνουν από την επιφάνεια, καθαρίζοντας τον καθρέπτη χωρίς μηχανική επαφή και χωρίς ανάγκη θέρμανσης.

Μάλιστα, οι δονήσεις μπορούσαν να απομακρύνουν επιτυχημένα όχι μόνο τη βροχή, αλλά και σκόνη, ρύπους, ακόμη και λεπτά στρώματα πάγου, διατηρώντας τους καθρέπτες καθαρούς σε κάθε καιρική συνθήκη.

Όπως είπαμε, η τεχνολογία αυτή αναπτύχθηκε τη δεκαετία του ’90, άλλα λόγω αυξημένου κόστους και τεχνικής πολυπλοκότητας, αντικαταστάθηκε από τα θερμαινόμενα συστήματα που επικράτησαν στη μαζική παραγωγή.

Σημειώνεται πως σήμερα το εν λόγω σύστημα έχει κάνει την επιστροφή του κα αξιοποιείται σε ορισμένα αυτόνομα οχήματα, κυρίως για τον καθαρισμό καμερών οπισθοπορείας και αισθητήρων, όπου η απρόσκοπτη ορατότητα είναι κρίσιμη για τη σωστή λειτουργία των συστημάτων υποβοήθησης και του λογισμικού επεξεργασίας εικόνας.