«Όταν γυρίζω στο σπίτι βάζω τα κλάματα» -Ποια ήταν η πρώτη γυναίκα οδηγός ταξί στην Ελλάδα
Η πρώτη γυναίκα που πήρε επαγγελματική άδεια οδήγησης στην Ελλάδα είχε εκμυστηρευτεί τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε καθημερινά αλλά και τους λόγους για τους οποίους επέλεξε να βγάζει τα προς το ζην πίσω από το τιμόνι ενός ταξί.
Αρχικά οφείλουμε να αναφέρουμε ότι το πρωτότυπο άρθρο-συνέντευξη συντάχθηκε από την Κατερίνα Αγραφιώτη και δημοσιεύθηκε στο τεύχος Ιουνίου 1977 του περιοδικού The Athenian (Μπορείτε να βρείτε ψηφιοποιημένα όλα τα τεύχη εδώ). Πρόκειται για το πρώτο αγγλόφωνο περιοδικό ποικίλης ύλης στην Ελλάδα, το οποίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1974, από τη δημοσιογράφο Eleni Panopalis Kotsonis.
Η παρακάτω συνέντευξη της κυρίας Χαρίκλειας, της πρώτης καταγεγραμμένης γυναίκας οδηγού ταξί στην Ελλάδα, παραχωρήθηκε το 1977 στη συντάκτρια Κατερίνα Αγραφιώτη, η οποία αρθρογραφούσε στο περιοδικό μέχρι και λίγο πριν την οριστική διακοπή κυκλοφορίας του το 1993. Οι φωτογραφίες που δημοσιεύονται ανήκουν στον Eugene Vanderpool.
BUY NOW
Στην πλέον ψηφιοποιημένη εκδοχή του άρθρου, η Κατερίνα Αγραφιώτη γράφει ότι επιβιβάστηκε στο ταξί της κυρίας Χαρίκλειας και ξεκίνησαν μαζί την «κούρσα» νωρίς το πρωί. Από τη θέση της συνοδηγού και επί πέντε συνεχόμενες ώρες την παρατηρούσε να οδηγεί ενώ της έπαιρνε συνέντευξη, καταγράφοντας τις απόψεις και τις εμπειρίες της ως εργαζόμενης οδηγού, καθώς και αναφορικά με τον τρόπο που αφενός αντιμετώπιζε το επάγγελμά της, και αφετέρου την αντιμετώπιζαν οι άνδρες συνάδελφοι ή οι πελάτες.
Μάλιστα η Κατερίνα Αγραφιώτη υπογραμμίζει πως η κυρία Χαρίκλεια δεν επιχείρησε ούτε μία φορά να προσπεράσει άλλο όχημα, δεν παραβίασε κανέναν κανόνα οδικής κυκλοφορίας και δεν ενεπλάκη σε καμία αντιπαράθεση.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η κυρία Χαρίκλεια ήταν η πρώτη γυναίκα επαγγελματίας οδηγός, αφού στις 23 Ιουλίου 1962 ο τότε υπουργός Συγκοινωνιών, Δημήτριος Βρανόπουλος, επί κυβέρνησης Κωνσταντίνου Καραμανλή, της είχε χορηγήσει επαγγελματική άδεια οδήγησης. Πρόκειται πλέον για ημερομηνία-ορόσημο, αφού η κυρία Χαρίκλεια ήταν η πρώτη γυναίκα επαγγελματίας οδηγός που εξασφάλισε την εν λόγω άδεια.
Ωστόσο τα πέντε πρώτα χρόνια αφού εξασφάλισε το επαγγελματικό δίπλωμα οδήγησης, η κυρία Χαρίκλεια εργάστηκε ως οδηγός σε εργοστάσιο, αναφέροντας μάλιστα ότι το σωματείο δυσκολεύτηκε αρχικά να αποφασίσει ποιος θα έπρεπε να είναι ο μισθός της, καταλήγοντας να της παρέχει 1.860 δραχμές τον μήνα, δηλαδή τον ίδιο μισθό με τους άντρες συναδέλφους της.
Στη συνέχεια απέκτησε μερίδιο σε ταξί, το οποίο οδηγούσε εργαζόμενη παράλληλα ως οδηγός στο εργοστάσιο. Παραδέχτηκε πως «Ήταν εξαντλητικό. Όταν παντρεύτηκα, ο άντρας μου δεν ήθελε να δουλεύω τόσο πολύ. Ο πρώην εργοδότης μου στο εργοστάσιο εξακολουθεί να με παίρνει τηλέφωνο και να μου υπόσχεται υψηλό μισθό αν επιστρέψω. Δεν θα το κάνω όμως. Προς το παρόν προτιμώ το ταξί μου.»
Η κυρία Χαρίκλεια είχε έρθει στην Αθήνα από το χωριό της όταν ήταν λίγο πάνω από είκοσι ετών. Λίγο αργότερα έβγαλε δίπλωμα οδήγησης, ενώ ο εξεταστής την προέτρεψε να αποκτήσει και επαγγελματική άδεια. «Μου άρεσε η ιδέα και έτσι ξεκίνησαν όλα», πρόσθεσε σχετικά.
Ο σύζυγός της ζούσε και εργαζόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες, και πιο συγκεκριμένα στο Στάμφορντ του Κονέκτικατ, όπου διατηρούσε συνεργείο επισκευής αυτοκινήτων. Η κυρία Χαρίκλεια πήγε για ένα διάστημα στην Αμερική με σκοπό να ζήσει μαζί του, όμως, όπως ανέφερε, «το κλίμα ήταν υπερβολικά υγρό» και έτσι επέστρεψε στην Ελλάδα.
«Είμαστε πολύ δεμένοι και μας λείπει πολύ ο ένας στον άλλο. Ξοδεύουμε μια περιουσία στα υπεραστικά τηλεφωνήματα και εκείνος έρχεται συχνά στην Ελλάδα. Θέλει να πουλήσει ό,τι έχει εκεί και να εγκατασταθεί μόνιμα στην Αθήνα. Όταν είμαστε μαζί περνάμε υπέροχα. Βγαίνουμε συνέχεια στις ταβέρνες. Γι' αυτό πήρα και μερικά κιλά τελευταία», εκμυστηρεύτηκε φιλάρεσκα στην Κατερίνα Αγραφιώτη.
«Κατάγομαι από χωριό και οι γονείς μου ήταν αγράμματοι, όμως εγώ προσπαθώ να είμαι ευγενική. Οι άνθρωποι μερικές φορές γίνονται πολύ αγενείς. Χάνουν την ψυχραιμία τους χωρίς λόγο και αρχίζουν να φωνάζουν. Μερικές φορές μου λένε: "Τι περιμένεις από μια γυναίκα ταξιτζή;" ή "Πήγαινε σπίτι να πλύνεις τα πιάτα σου, κυρία μου". Και, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, οι γυναίκες είναι οι χειρότερες! Οι Ελληνίδες εξακολουθούν να είναι κολλημένες στο παρελθόν... στην εποχή που ήταν υποταγμένες στους άντρες.»
Σχετικά με την αγένεια ορισμένων επιβατών, εξομολογήθηκε στη δημοσιογράφο πως «Υπάρχουν φορές που εκνευρίζομαι τόσο πολύ, που αναγκάζομαι να σταματήσω στην άκρη του δρόμου για να ηρεμήσω. Άλλες φορές, όταν γυρίζω στο σπίτι, βάζω τα κλάματα… Αγαπώ τους ανθρώπους. Αναρωτιέμαι γιατί μερικοί, μόλις μπουν στο ταξί μου, γίνονται τόσο απάνθρωποι.»
