Τη δεκαετία του 1980 κατασκευάζεται η "Ελληνική Πίστα Αγώνων Μηχανοκίνητου Αθλητισμού", που θα μπορούσε να είχε αλλάξει ριζικά τους αγώνες στη χώρα μας αν η λειτουργία της δεν είχε ανασταλεί λίγα εικοσιτετράωρα μετά από τα εγκαίνιά της.

Τη περίοδο 1987-1988, σαράντα χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Θεσσαλονίκης στο Αιγίνιο Πιερίας, ο γνωστός δημοσιογράφος αυτοκινήτου Χάρης Θεοφράστου και τα αδέλφια Στεργίου ξεκίνησαν τη κατασκευή της Ε.Π.Α.Μ.Α. (Ελληνική Πίστα Αγώνων Μηχανοκίνητου Αθλητισμού), έπειτα από τη παραχώρηση της έκτασης των 1000 στρεμμάτων από τον τότε Δήμαρχο Αιγινίου, Νίκο Μαλακόπουλο.

Για τα δεδομένα της εποχής και λαμβάνοντας υπόψιν το γεγονός ότι οι υποδομές στη χώρα μας ήταν ακόμα σε πρώιμο στάδιο, οι προδιαγραφές αυτής της πρώτης πίστας αγώνων στην Ελλάδα ήταν το λιγότερο εντυπωσιακές και ακολουθούν πλήρως τις διεθνείς απαιτήσεις.

Ήταν αριστερόστροφης φοράς με οκτώ αριστερές στροφές και πέντε δεξιές και διέθετε κύρια ασφαλτοστρωμένη διαδρομή συνολικού μήκους 3,200 μέτρων, πίστα 1.200 μέτρων για kart και μικρές μοτοσικλέτες έως 250cc (μέσω ενδιάμεσων διαδρομών), δύο ειδικά διαμορφωμένες χωμάτινες πίστες στην πίσω πλευρά των pit για αγώνες motocross και autocross, ενώ η κεντρική ευθεία εκκίνησης-τερματισμού είχε σχεδιαστεί κατάλληλα ώστε να φιλοξενεί επίσημους αγώνες επιτάχυνσης (dragster).

Στις 15 Οκτωβρίου του 1989 σε μία απερίγραπτη φρενίτιδα ενθουσιασμού πραγματοποιήθηκαν τα επίσημα εγκαίνια της πίστας, με χιλιάδες θεατές από όλη την Ελλάδα να έχουν κατακλύσει την περιοχή για να παρακολουθήσουν τον πρώτο αγώνα ταχύτητας αυτοκινήτων από τον Αυτοκινητιστικό Όμιλο Θεσσαλονίκης (Α.Ο.Θ.) και αγώνα Motocross από τη Μοτοσικλετιστική Ομοσπονδία Βορείου Ελλάδος (Μ.Ο.Β.Ε.).

Ακολούθησε η εντυπωσιακή ανταπόκριση του ειδικού τύπου με τα έντυπα να περιγράφουν με ενθουσιασμό το γεγονός ότι η Ελλάδα αποκτούσε επιτέλους ένα πραγματικό αυτοκινητοδρόμιο. Ωστόσο η χαρά κράτησε για πολύ λίγο καθώς λίγες μόλις μέρες μετά τις πρώτες διοργανώσεις, στις 31 Οκτωβρίου εκδόθηκε απόφαση για την αναστολή λειτουργίας της πίστας, μετατρέποντας το επιβλητικό έργο των οραματιστών σε στολίδι-φάντασμα.

Ο λόγος έγκειται στο γεγονός ότι ο Κώστας Λιάσκας, πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας και Υπουργός Χωροταξίας και Περιβάλλοντος στο τότε Υπουργείο Περιβάλλοντος και Δημοσίων Έργων (νυν ΥΠΕΧΩΔΕ) έκρινε πως η περιοχή όπου κατασκευάστηκε η πίστα βρισκόταν μέσα σε ζώνη οικολογικής προστασίας (κοντά στον υδροβιότοπο του Δέλτα Αξιού / Αλιάκμονα). Οι αρχές αποφάνθηκαν ότι η ηχορρύπανση από τα αγωνιστικά οχήματα θα προκαλούσε ανεπανόρθωτη ζημιά στο περιβάλλον και την πανίδα της περιοχής (κυρίως στα αποδημητικά πουλιά).

Τόσο η διοίκηση της πίστας όσο και οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής αντέδρασαν δυναμικά με σκοπό την αναίρεση της απόφασης η οποία συνιστούσε ανυπολόγιστη οικονομική καταστροφή, καθώς δεκάδες θέσεις εργασίας θα εξαφανιζόντουσαν.

Ωστόσο τα δικαστικά και γραφειοκρατικά εμπόδια δεν ξεπεράστηκαν ποτέ παρά τις μεγαλεπήβολες υποσχέσεις, έχοντας ως αποτέλεσμα την εγκατάλειψη ενός άκρως πρωτοποριακού εγχειρήματος που κόστισε εκατοντάδες εκατομμύρια δραχμές και θα μπορούσε να θέσει από τότε τη χώρα μας στο βάθρο του μηχανοκίνητου αθλητισμού, δίχως να απαιτείται η αναμονή σχεδόν δέκα ετών για τα εγκαίνια το 1998 του Αυτοκινητοδρομίου των Σερρών και των Μεγάρων.

Με τη πάροδο των ετών όμως οι καιρικές συνθήκες και η εγκατάλειψη «ρήμαξαν» τα κτήρια, την άσφαλτο και τις υπόλοιπες υποδομές της μονάδας, παρά το γεγονός ότι κατά τακτά χρονικά διαστήματα ο χώρος χρησιμοποιούνταν ανεπίσημα από λέσχες αυτοκινήτων, περιοδικά για δοκιμές ή από ντόπιους οδηγούς.

Σήμερα, η πίστα παραμένει στην χάραξή της, όμως όπως μπορείτε να δείτε στο παρακάτω βίντεο που δημοσίευσε το κανάλι στο Youtube Perigon Perspective, η φύση έχει πάρει το πάνω χέρι και καλύπτει πλέον πολλά από τα τμήματά της.

Διαβάστε επίσης