Το μεγάλο κατασκευαστικό φιάσκο των πολλών εκατομμυρίων ευρώ -Ποια ήταν τα τρένα που θα ταξίδευαν με 500 χλμ./ώρα
Εντελώς διαφορετικός θα μπορούσε να είναι ο χάρτης των χερσαίων μεταφορών αν η φουτουριστική πρόταση των Γερμανών με τη μαγνητική αιώρηση των συρμών σε ταχύτητες άνω των 500 χλμ./ώρα δεν είχε οδηγηθεί σε πρόωρο τέλος.
Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, οι Γερμανοί μηχανικοί εξέλισσαν ένα επαναστατικό σύστημα σιδηροδρόμων υψηλής ταχύτητας με συρμούς μαγνητικής αιώρησης, το οποίο επιθυμούσαν να χρησιμοποιήσουν σε ευρεία κλίμακα κατά μήκος της χώρας τους προκειμένου να μειώσουν τους χρόνους μετάβασης από τη μία πόλη στην άλλη.
Έπειτα από εκτεταμένες μελέτες και πολλά χρόνια ερευνών, το 1980 στο Έμσλαντ της Κάτω Σαξονίας ξεκίνησε η κατασκευή μιας υπερυψωμένης πίστας δοκιμών (μονής γραμμής μήκους 31,5 χιλιομέτρων με βρόγχους αναστροφής σε κάθε άκρο) αυτών των τρένων, η οποία ολοκληρώθηκε μόλις τέσσερα χρόνια αργότερα.
BUY NOW
Η γραμμή σχεδιάστηκε υπερυψωμένη σχεδόν σε όλο το μήκος της, ώστε να επιτρέπεται η συνέχιση της γεωργικής εκμετάλλευσης και της βόσκησης στην έκταση που καταλαμβάνει.
Με την έγκριση της τεχνικής ετοιμότητας για την εφαρμογή του συστήματος από την τότε κρατική εταιρεία σιδηροδρόμων της Δυτικής Γερμανίας (Deutsche Bundesbahn), το πρότζεκτ Transrapid που αναπτύχθηκε και διατέθηκε στην αγορά, έδειχνε να είναι απτή πραγματικότητα.
Ωστόσο και παρά το γεγονός ότι προτού το τρένο ενταχθεί στο εθνικό δίκτυο μεταφορών της χώρας, στη συγκεκριμένη εγκατάσταση πραγματοποιούνταν επί σειρά ετών δοκιμαστικές διαδρομές με χιλιάδες επιβάτες, ένα πολύνεκρο δυστύχημα το 2006 διέκοψε οριστικά ένα πολλά υποσχόμενο έργο.
Πιο συγκεκριμένα στις 22 Σεπτεμβρίου του 2006 ένα τρένο που κινούνταν με ταχύτητα 170 χιλιομέτρων την ώρα συγκρούστηκε με ένα όχημα συντήρησης που βρισκόταν ακόμη πάνω στις ράγες, βυθίζοντας τη χώρα στο σκοτάδι από τον θάνατο 23 ανθρώπων και τον τραυματισμό ακόμη 11.
Διαπιστώθηκε ότι το δυστύχημα προκλήθηκε από ανθρώπινο λάθος κατά την εφαρμογή των πρωτοκόλλων ασφάλειας και ελέγχου, χωρίς να έχει μερίδιο ευθύνης η τεχνολογία του τρένου καθώς επιτράπηκε στο τρένο να αναχωρήσει από το σταθμό πριν το όχημα συντήρησης απομακρυνθεί από τη γραμμή. Αυτή η κατάσταση θα μπορούσε να αποφευχθεί σε ένα περιβάλλον παραγωγής με την εγκατάσταση ενός αυτόματου συστήματος αποφυγής συγκρούσεων.
Ο επίλογος γράφτηκε το 2011 όταν έληξε η άδεια λειτουργίας της δοκιμαστικής γραμμής, οδηγώντας στην έγκριση της κατεδάφισης και της αναδιαμόρφωσης ολόκληρου του συγκροτήματος.
Οι εργασίες κατεδάφισης ξεκίνησαν το 2016 αλλά έως το 2024 παρόλο που τα ηλεκτρικά εξαρτήματα της πίστας δοκιμών του Transrapid είχαν αφαιρεθεί, το σύνολο της υποδομής των 31,5 χλμ., παρέμενε άθικτο.
Το τελευταίο δοκιμαστικό τρένο αγοράστηκε το 2016 από την H. Kemper GmbH & Co. KG, μια εταιρεία παραγωγής λουκάνικων, και σήμερα χρησιμοποιείται ως χώρος συναντήσεων και μνημείο στις εγκαταστάσεις της εταιρείας στο Nortrup, καθώς ένα από τα μέλη της οικογένειας Kemper, ο Hermann Kemper, εφηύρε την τεχνική της μαγνητικής αιώρησης.
