Αδιανόητο φιάσκο -Ξήλωσαν δρόμο μήκους 1 χιλιομέτρου που κόστισε πάνω από 5 εκατομμύρια ευρώ
Ένα φιλόδοξο έργο, που είχε ως στόχο να αξιοποιήσει τις υφιστάμενες υποδομές του οδικού άξονα για την παραγωγή ανανεώσιμης ενέργειας, κατέληξε τελικά σε ένα άδοξο τέλος.
Παρά το γεγονός ότι τα οδικά έργα αποτελούν τα τελευταία χρόνια βασικό πυλώνα της στρατηγικής που ακολουθούν πολλές χώρες για την αναβάθμιση των μετακινήσεων και τη βελτίωση των υφιστάμενων υποδομών, οι σημαντικές καθυστερήσεις και τα προβλήματα που δεν υπολογίζονται αρχικά και κάνουν στη συνέχεια δυναμικά την εμφάνισή τους αποτελούν ένα από τα βασικά ζητήματα που πολλές φορές πηγαίνουν πίσω ένα έργο ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, οδηγούν ακόμη και στην οριστική εγκατάλειψή του.
Η χώρα μας, μάλιστα, τουλάχιστον στο παρελθόν, ήταν γνωστή για τέτοιου είδους καθυστερήσεις, οι οποίες πολλές φορές δημιουργούσαν έντονα ερωτήματα και αμφιβολίες γύρω από μεγάλα έργα υποδομών. Ωστόσο, το παράδειγμα που παρουσιάζουμε σήμερα δείχνει πως αντίστοιχα φαινόμενα μπορούν να εμφανιστούν ακόμη και σε μεγάλες
ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες είναι γνωστές για τη δεινότητά τους στα συγκεκριμένα έργα και την ικανότητά τους να παραδίδουν στους κατοίκους τις υποδομές που χρειάζονται.
BUY NOW
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της κατάστασης αποτελεί το project Wattway, ένα πρωτοποριακό και πειραματικό έργο κατασκευής δρόμου που εγκαινιάστηκε στη Γαλλία και πιο συγκεκριμένα στην Νορμανδία το 2016. Ουσιαστικά, δεν μιλάμε για έναν συμβατικό δρόμο με τη γνωστή έννοια, αλλά για ένα προηγμένο τεχνολογικά εγχείρημα που προέβλεπε την ενσωμάτωση φωτοβολταϊκών πάνελ στην επιφάνεια του ίδιου του δρόμου, σε ένα τμήμα μήκους 1 χιλιομέτρου.
Το εγχείρημα αναπτύχθηκε από τη γαλλική κατασκευαστική εταιρεία Colas σε συνεργασία με το Γαλλικό Εθνικό Ινστιτούτο Ηλιακής Ενέργειας, με βασικό στόχο να μετατραπεί ένα τμήμα του οδικού δικτύου σε μία μεγάλη, οριζόντια φωτοβολταϊκή εγκατάσταση. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, η συγκεκριμένη διαδρομή καλύφθηκε με περίπου 2.800 τετραγωνικά μέτρα φωτοβολταϊκών μονάδων.
Τα πάνελ ενσωματώθηκαν στην επιφάνεια του δρόμου και καλύφθηκαν με ειδικά διαμορφωμένα στρώματα ρητίνης, σχεδιασμένα έτσι ώστε να αντέχουν το βάρος και τη συνεχή διέλευση αυτοκινήτων και φορτηγών, αλλά παράλληλα να επιτρέπουν στο ηλιακό φως να φτάνει στα φωτοβολταϊκά στοιχεία.
Το έργο χρηματοδοτήθηκε αρχικά με 5 εκατομμύρια ευρώ από το γαλλικό Δημόσιο και οι προβλέψεις έκαναν λόγο για παραγωγή περίπου 280.000 κιλοβατώρων ηλεκτρικής ενέργειας τον χρόνο. Η ποσότητα αυτή υπολογιζόταν ότι θα μπορούσε να καλύψει την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας για τον φωτισμό μιας πόλης περίπου 5.000 κατοίκων, ενώ παράλληλα αναμενόταν να αποφέρει περίπου 10.500 ευρώ ετησίως από την πώληση της παραγόμενης ενέργειας στο δίκτυο.
Μάλιστα, η γαλλική κυβέρνηση είχε εξετάσει το ενδεχόμενο επέκτασης της τεχνολογίας σε περίπου 1.000 χιλιόμετρα του εθνικού οδικού δικτύου. Αν το εγχείρημα λειτουργούσε όπως προβλεπόταν, η ιδέα ήταν όλοι οι δρόμοι της χώρας να μετατραπούν σταδιακά σε μία τεράστια, κατανεμημένη υποδομή παραγωγής ηλιακής ενέργειας.
Παρά το γεγονός, όμως, ότι οι αρχικές προβλέψεις έκαναν λόγο για ένα επαναστατικό έργο που θα μπορούσε να αλλάξει τη λογική τόσο των δρόμων όσο και της αξιοποίησης της ανανεώσιμης ενέργειας, χωρίς να απαιτούνται επιπλέον εκτάσεις γης, τα προβλήματα άρχισαν να εμφανίζονται πολύ γρήγορα.
Αρχικά, και παρά τον εκτεταμένο χρόνο δοκιμαστικής λειτουργίας, οι αρχές δεν κατάφεραν να βρουν ουσιαστικές λύσεις στα προβλήματα που παρουσιάζονταν. Η έντονη κίνηση οχημάτων, αλλά και η χρήση του συγκεκριμένου δρόμου από βαρέα οχήματα και αγροτικά μηχανήματα, όπως τρακτέρ, σήμαινε ότι πολύ συχνά τα πάνελ που βρίσκονταν κάτω από την επιφάνεια του δρόμου έσπαγαν και δεν μπορούσαν πλέον να αξιοποιήσουν αποτελεσματικά την ηλιακή ενέργεια.
Ταυτόχρονα, το γενικότερο κλίμα στη Νορμανδία έκανε τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα. Η παρουσία λάσπης, σκόνης, αλλά και βρωμιάς από τα πεσμένα φύλλα των δέντρων της περιοχής επηρέαζε σημαντικά την ικανότητα δέσμευσης της ηλιακής ακτινοβολίας από τα φωτοβολταϊκά στοιχεία, με το όλο σύστημα να αποδεικνύεται στην πράξη πολύ λιγότερο αποτελεσματικό.
Μάλιστα, η κατάσταση αυτή άρχισε σύντομα να επηρεάζει όχι μόνο την απόδοση της εγκατάστασης, αλλά και τους ίδιους τους οδηγούς και τους κατοίκους της περιοχής. Η ιδιαίτερα σκληρή επιφάνεια που είχε τοποθετηθεί στον δρόμο δημιουργούσε έναν έντονο, τσιριχτό ήχο κάθε φορά που ένα αυτοκίνητο περνούσε από πάνω της. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι αρχές να χρειαστούν να περιορίσουν το όριο ταχύτητας στα 70 χλμ./ώρα, γεγονός που με τη σειρά του συνέβαλε στην εμφάνιση προβλημάτων στην κυκλοφορία της περιοχής.
Παρά τις συνεχείς προσπάθειες από τις αρχές, το έργο υποβαθμιζόταν ολοένα και περισσότερο, με αποτέλεσμα οι αρχές να αποφασίσουν να τραβήξουν την πρίζα από το μεγάλο αυτό εγχείρημα. Πιο συγκεκριμένα, το 2024, το έργο στη Νορμανδία ανακοινώθηκε επίσημα ως αποτυχημένο concept, με τα φωτοβολταϊκά να ξηλώνονται πλήρως και να αντικαθίστανται από συμβατική άσφαλτο, βάζοντας οριστικό τέλος σε ένα project που είχε παρουσιαστεί ως τεχνολογική λύση ικανή να αλλάξει τη λογική των δρόμων και να τους μετατρέψει ταυτόχρονα σε πηγή παραγωγής ενέργειας.
Μάλιστα, η αντίδραση στον ενεργειακό τομέα ήταν έντονη, με αρκετούς ειδικούς να χαρακτηρίζουν την όλη διαδικασία φιάσκο, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι με τα 5 εκατομμύρια ευρώ που δαπανήθηκαν, η Γαλλία θα μπορούσε να είχε κατασκευάσει ένα παραδοσιακό φωτοβολταϊκό πάρκο που θα παρήγαγε έως και 15 φορές περισσότερη ενέργεια και θα είχε σαφώς μεγαλύτερη διάρκεια ζωής.
Δείτε το σχετικό βίντεο εδώ:
