Υπόγεια περάσματα, σχολαστικός σχεδιασμός και απόλυτος συντονισμός χαρακτήριζαν την τέλεια ληστεία που έλαβε χώρα σε έναν από τους πιο γνωστούς δρόμους του κέντρου της Αθήνας.

Για τους νεότερους, η Λεωφόρος Καλλιρρόης αποτελεί απλώς ένας από τους βασικότερους οδικούς άξονες της πρωτεύουσας, που συνδέει το ιστορικό κέντρο με τις νότιες συνοικίες. Κάτω όμως από την άσφαλτο της πολυάσχολου οδού, το 1992 έλαβε χώρα ένα από τα ανεξιχνίαστα μυστήρια της ελληνικής εγκληματικότητας.

Πρόκειται για το περίφημο ριφιφί στην Τράπεζα Εργασίας του Νέου Κόσμου, όταν άγνωστοι δράστες κατάφεραν να αποσπάσουν τεράστια χρηματικά ποσά αποκτώντας υπόγεια πρόσβαση στο θωρακισμένο θησαυροφυλάκιο μέσω ενός πολύπλοκου συστήματος μυστικών «στοών» που είχαν χτίσει κάτω από τον δρόμο.

Πιο συγκεκριμένα, η ληστεία πραγματοποιήθηκε το διήμερο 19 και 20 Δεκεμβρίου 1992, με τους δράστες να έχουν σκάψει προσεκτικά ένα τούνελ μήκους περίπου 23 μέτρων, το οποίο ξεκινούσε από την κοίτη του ποταμού Ιλισού, που διέρχεται υπόγεια κάτω από την οδό Καλλιρρόης, και κατέληγε στο εσωτερικό της τράπεζας.

Για να φτάσουν στο θησαυροφυλάκιο, χρειάστηκε να διαπεράσουν έναν μεταλλικό τοίχο πάχους 23 εκατοστών, κάτι που πέτυχαν χρησιμοποιώντας οξυγονοκόλληση.

Μέσα στο θησαυροφυλάκιο υπήρχαν 1.151 θυρίδες, με τους ληστές να αφαιρούν χρηματικά πόσα, κοσμήματα και άλλα πολύτιμα αντικείμενα από τις 301 εξ αυτών, γεγονός που ενίσχυσε τις υποψίες των αρχών ότι δεν έδρασαν τυχαία. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, φαίνεται πως είχαν συγκεκριμένες πληροφορίες για το ποιες θυρίδες έπρεπε να «χτυπήσουν».

Το μέγεθος και η πολυπλοκότητα της επιχείρησης προκαλούν μέχρι σήμερα πολλάπλα ερωτήματα για όλα, αφού οι δράστες είχαν φροντίσει για υποστυλώματα στο τούνελ, σύστημα εξαερισμού, ακόμη και ράγες για τη μεταφορά των μπάζων, τα οποία απομάκρυναν σταδιακά χωρίς να κινήσουν την παραμικρή υποψία.

Υπολογίζεται ότι απομάκρυναν χώμα που αντιστοιχούσε σε όγκο περίπου δέκα αυτοκινήτων, ενώ κανένας από τους εκατοντάδες διερχόμενους οδηγούς ή τα αστυνομικά όργανα της περιοχής δεν αντιλήφθηκε το παραμικρό, αφού οι δράστες φρόντιζαν να παριστάνουν τους υπάλληλους της ΕΥΔΑΠ.

Παρά την εκτενή έρευνα, η υπόθεση παραμένει μέχρι σήμερα ανεξιχνίαστη, καθώς τριάντα τέσσερα χρόνια μετά, οι αρχές δεν γνωρίζουν ακόμη ποιοι ήταν οι δράστες.

Το μοναδικό στοιχείο που εντοπίστηκε ήταν μερικά ομόλογα και επιταγές, τα οποία βρέθηκαν 22 ημέρες μετά τη ληστεία στη Βραυρώνα. Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για διαφυγή μέσω θαλάσσης, πιθανότατα με σκάφος, όμως η αστυνομία δεν εντόπισε ποτέ τους δράστες.

Όσον αφορά την ταυτότητα των δραστών, φυσικά, οι θεωρίες ποικίλλουν. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το σχέδιο ήταν τόσο άρτιο και επαγγελματικό που θα μπορούσε να υλοποιηθεί μόνο από άτομα με στρατιωτική εκπαίδευση ή ακόμη και πράκτορες, ενώ άλλοι μιλούν για εσωτερική πληροφόρηση και «δουλειά εκ των έσω».

Σημειώνεται επίσης πως το φρεάτιο από το οποίο ξεκίνησαν οι δράστες τις υπόγειες εργασίες έχει προκαλέσει εκ τότε πολλές φορές το ενδιαφέρον του κόσμου, αφού το 2024 στο συγκεκριμένο σημείο προκλήθηκε καθίζηση με αποτέλεσμα να κλείσει το ανοδικό ρεύμα της Λεωφόρου Καλλιρρόης μέχρι να αποκατασταθεί η ζημιά.

Διαβάστε επίσης