Ένας Ουκρανός κατασκευαστής επαναπροσδιορίζει τη βασική αρχή του ποδηλάτου, αποδεικνύοντας ότι η κίνηση δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τις ρόδες.

Ορισμένες κατασκευές εξελίσσονται χωρίς να απομακρύνονται ποτέ από τη βασική αρχή τους, ενώ άλλες την αμφισβητούν, αποδεικνύοντας ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Το ποδήλατο ανήκει διαχρονικά στην πρώτη κατηγορία, αφού από το 1817 που έκανε την εμφάνισή του, η μορφή του παραμένει σχεδόν ίδια, με τους δύο τροχούς να αποτελούν τον πυρήνα της λειτουργίας του.

Κάπου εδώ όμως έρχεται ο Sergii Gordieiev για να ανατρέψει τα δεδομένα. Με μια κατασκευή που μοιάζει περισσότερο με πείραμα μηχανικής επιχειρεί να αποδείξει ότι η κίνηση δεν προϋποθέτει απαραίτητα τροχούς.

Μετά, λοιπόν, την εξέλιξη ποδηλάτων που κινούνται με τριγωνικούς αλλά και τετράγωνους τροχούς, ο Gordieiev αποφάσισε να δημιουργήσει ένα ποδήλατο στο οποίο οι ρόδες… λάμπουν δια της απουσίας τους.

Αντιθέτως, για να μπορέσει να κινήσει το ποδήλατο έχει δημιουργήσει κάποιου είδους ερπύστριες, κατασκευασμένες από ελαστικά, οι οποίες περιβάλλουν δύο μεταλλικές επιφάνειες σε μη συμβατικές γωνίες.

Κρίνοντας από την εμφάνιση του ποδηλάτου, ελάχιστοι θα πίστευαν ότι αυτό μπορεί, όντως, να αποδειχθεί λειτουργικό. Και όμως αυτό κινείται, ως μια ακόμα απόδειξη της αστείρευτης φαντασίας που χαρακτηρίζει τον δημιουργό του.

Όπως, βέβαια, φαίνεται και από το βίντεο η ταχύτητα που μπορεί να αναπτύξει το ποδήλατο είναι πολύ μικρή, ενώ δεν φαίνεται ικανό να στρίβει με ευκολία. Από την άλλη, το δημιούργημα του Gordieiev αποτελεί έναν… μαγνήτη βλεμμάτων που είναι γεμάτα απορίες.

Όσον αφορά τον λόγο που ο Ουκρανός προέβη στη συγκεκριμένη κατασκευή; Όπως αναφέρεται στην περιγραφή του βίντεο… «απλά για την πλάκα του».

Ακόμα μεγαλύτερη… πλάκα, βέβαια, έχουν τα σχόλια των επισκεπτών. Ένας αναφέρει ότι «επιτέλους κάποιος κατασκεύασε ένα μέσο μετακίνησης που είναι όσο γρήγορο όσο το να βαδίζεις, καταβάλλοντας 10 φορές μεγαλύτερη προσπάθεια».

Τέλος, ένας χρήστης ανέφερε ότι το ποδήλατο «είναι καλό για άτομα που έχουν περιορισμένο χώρο για ποδήλατο. Περισσότερες προσπάθειες, λιγότερη απόσταση που διανύθηκε. Η τέχνη του να νιώθεις σαν να πηγαίνεις κάπου χωρίς ουσιαστικά να πηγαίνεις πουθενά».

Διαβάστε επίσης: