Ο Γερμανός φυσικός, Γιοχάνες Κίκενς, επικαλείται τον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής, για να μας αποδείξει ποια αυτοκίνητα είναι καλύτερα.
Με αφορμή τις πρόσφατες πολιτικές προτάσεις της Γερμανίας για αναβολή της σταδιακής κατάργησης των κινητήρων εσωτερικής καύσης πέραν του 2035, ο Γερμανός φυσικός επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση τις απώλειες ενός κινητήρα εσωτερικής καύσης.
Οι θερμικοί κινητήρες είναι εξ’ ορισμού μηχανές που υπόκεινται σε όρια που η μηχανική δε μπορεί να παρακάμψει, καθώς η μετατροπή της θερμότητας σε κίνηση δεν μπορεί ποτέ να είναι πλήρης. Πάντα θα χάνεται ένα σημαντικό μέρος ως απορριπτόμενη θερμότητα.
BUY NOW
Υπό πραγματικές συνθήκες, οι υπάρχοντες κινητήρες βενζίνης και πετρελαίου σπάνια υπερβαίνουν το 25% της αξιοποιήσιμης απόδοσης, ενώ σε θεωρητικό επίπεδο η μέγιστη απόδοση ακόμη και στους πιο εξελιγμένους κινητήρες, δε ξεπερνά το 65%. Ωστόσο, στον κόσμο των ηλεκτροκινητήρων, τα ποσοστά αυτά όχι μόνο είναι εφικτά, αλλά συνήθως έχουν ξεπεραστεί, καθώς η απόδοσή τους ξεπερνά το 90% υπό κανονικές συνθήκες.
Ο Κίκενς αντιμετωπίζει με ιδιαίτερο σκεπτικισμό την πολιτική ελπίδα ότι τα ηλεκτρονικά καύσιμα μπορούν να σώσουν τη μηχανή καύσης στο μέλλον, και περιγράφει την παραγωγή τους ως μια εξαιρετικά ενεργοβόρα διαδικασία: «Δυστυχώς, λόγω της πολυπλοκότητας της κατασκευής τους, αυτά τα καύσιμα περιέχουν μόνο τη μισή ενέργεια της ανανεώσιμης ηλεκτρικής ενέργειας που επενδύθηκε αρχικά, καθώς μόλις περισσότερο από 10% της ενέργειας που χρησιμοποιείται φτάνει στον δρόμο». Το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο: «Με την ίδια ποσότητα ηλεκτρικής ενέργειας, ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο ταξιδεύει έξι φορές πιο μακριά από έναν κινητήρα καύσης που τροφοδοτείται από ηλεκτρονικά καύσιμα».
Η ευρεία υιοθέτηση των ηλεκτρονικών καυσίμων θα απαιτούσε επίσης βιομηχανικές υποδομές που για την ώρα δεν υφίστανται πουθενά σε μεγάλη κλίμακα, αλλά και υψηλά κόστη, καθώς η παραγωγή ενός λίτρου ηλεκτρονικού καυσίμου δεν απαιτεί μόνο ενέργεια. Απαιτεί ώρες ανανεώσιμης ηλεκτρικής ενέργειας που διατίθενται σε άλλες χρήσεις όπως είναι η ηλεκτροδότηση των βιομηχανιών. Συνεπώς η παράταση της διάρκειας ζωής των κινητήρων εσωτερικής καύσης δε συνιστά μόνο ένα κλιματικό λάθος, αλλά και σοβαρό οικονομικό κίνδυνο.
Εν αντιθέσει ένας ηλεκτροκινητήρας αξιοποιεί σημαντικά καλύτερα κάθε κιλοβάτ. Σε πραγματικές συνθήκες οδήγησης, η απόδοση κυμαίνεται πέριξ του 70% έχοντας συνυπολογίσει κάθε πιθανή απώλεια. Επίσης η αρχιτεκτονική ενός ηλεκτροκινητήρα μειώνει τις απαιτήσεις για συντήρηση, ενώ τα υλικά των μπαταριών ανακυκλώνονται και επανεισάγονται στην αλυσίδα παραγωγής, κάτι αδύνατο με τα ορυκτά καύσιμα. Στην πραγματικότητα, η Ευρώπη αναπτύσσει ήδη ένα δίκτυο ανακύκλωσης για λίθιο, νικέλιο και κοβάλτιο, κάτι κρίσιμο για τη μείωση της εξάρτησης από ξένες πηγές.
Ωστόσο, παρά τα πλεονεκτήματα, υπάρχει ακόμη ένας δισταγμός στη μετάβαση των οδηγών στον εξηλεκτρισμό. Οι περισσότερες επιφυλάξεις έγκειται σε ζητήματα που άπτονται της τιμής, της αυτονομίας και των σημείων φόρτισης. Μεγάλο μέρος αυτής της αντίληψης σχηματίστηκε πριν από χρόνια, όταν τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα ήταν ακριβά, με μικρές μπαταρίες και λίγες υποδομές. Πλέον το τοπίο είναι τελείως διαφορετικό, με προσιτά μοντέλα που εκκινούν από τις 20.000 ευρώ, αυτονομία που υπερβαίνει τα 600 χλμ. και ένα εκτεταμένο δίκτυο φόρτισης που επεκτείνεται από αστικές γειτονίες μέχρι και αυτοκινητόδρομους.
