Ένα από τα πιο παράξενα οδικά έργα της Ευρώπης βρίσκεται στη Γερμανία, παραμένοντας εγκαταλελειμμένο εδώ και σχεδόν 90 χρόνια, από τη στιγμή που χτίστηκε από το ναζιστικό καθεστώς του Αδόλφου Χίτλερ.

Τα τεράστια οδικά έργα μεγάλης κλίμακας, τα οποία τελικά καταλήγουν να μένουν εγκαταλελειμμένα και αχρησιμοποίητα, αποτελούν πολύ συχνότερο φαινόμενο απ' ό,τι θα περίμενε κανείς, με τα σχετικά παραδείγματα μάλιστα να είναι αρκετά.

Ένα από τα πλέον εντυπωσιακά εξ αυτών βρίσκεται στη Γερμανία, συγκεντρώνοντας μέχρι σήμερα έντονο ενδιαφέρον, καθώς συνδέεται με τον Αδόλφο Χίτλερ και το ναζιστικό καθεστώς που οδήγησε την Ευρώπη στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο λόγος για τη Route 46, έναν αυτοκινητόδρομο μήκους περίπου 70 χιλιομέτρων, ο οποίος θεωρείται σήμερα το μεγαλύτερο εγκαταλελειμμένο έργο αυτοκινητοδρόμου στη Γερμανία.

Πρόκειται δε για ένα έργο που ξεκίνησε με μεγάλες φιλοδοξίες λίγο πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ωστόσο δεν ολοκληρώθηκε πραγματικά ποτέ και δεν δόθηκε ούτε μία ημέρα στην κυκλοφορία.

Ουσιαστικά, η Route 46 σχεδιάστηκε για να συνδέει το Bad Hersfeld με το Würzburg στην κεντρική και νότια Γερμανία, δημιουργώντας έναν νέο άξονα που θα διέσχιζε τις περιοχές της νότιας Rhön και του Spessart. 

Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1937 με τη συμμετοχή χιλιάδων εργατών και μερικών από των πιο σύγχρονων μηχανημάτων της εποχής, χωρίς εν τέλει να παραδοθεί ποτέ στην κυκλοφορία, καθώς το ναζιστικό καθεστώς είχε άλλες βλέψεις.

Πιο συγκεκριμένα, στις 4 Οκτωβρίου 1939, μόλις έναν μήνα μετά το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι εργασίες σταμάτησαν οριστικά, αφού οι ανάγκες για την προετοιμασία του πολέμου και η στρατιωτικοποίηση της οικονομίας που αποφασίστηκε άλλαξαν πλήρως τις προτεραιότητες της Γερμανίας, με αποτέλεσμα η κατασκευή να εγκαταλειφθεί πλήρως.

Παρά το γεγονός ότι ο δρόμος δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, οι εργασίες είχαν προχωρήσει αρκετά σε ορισμένα σημεία, με αποτέλεσμα σημαντικά τμήματα του έργου να διατηρούνται σχεδόν ανέπαφα μέχρι σήμερα.

Ειδικότερα, στην περιοχή σώζεται ακόμη ένας επιβλητικός πυλώνας γέφυρας κοντά στο Schonderfeld, καθώς και διάφορες κατασκευές χαρακτηριστικές της δεκαετίας του 1930, όπως πέτρινα τεχνικά έργα αποστράγγισης και είσοδοι σηράγγων από πέτρα.

Η φύση έχει πλέον ανακτήσει μεγάλο μέρος της διαδρομής, με το άλλοτε φιλόδοξο έργο να φιλοξενεί σήμερα πλούσια χλωρίδα και πανίδα, ενώ αρκετά τμήματά του έχουν μετατραπεί σε μονοπάτια πεζοπορίας.

Σε διάφορα σημεία έχουν τοποθετηθεί ενημερωτικές πινακίδες που παρουσιάζουν στους επισκέπτες την ιστορία του δρόμου, εξηγώντας παράλληλα τους λόγους για τους οποίους μεγάλα τμήματα της κατασκευής παραμένουν μέχρι σήμερα ανολοκλήρωτα.

Σημειώνεται πως μετά το τέλος του πολέμου, το έργο δεν συνεχίστηκε ποτέ, καθώς η Γερμανία βρέθηκε αντιμέτωπη με σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Παράλληλα, οι αρμόδιες αρχές έκριναν ότι η χάραξη του έργου δεν ανταποκρινόταν πλέον στις ανάγκες των σύγχρονων μεταφορών, αφού σε αρκετά σημεία ο δρόμος ήταν στενός και περιλάμβανε μεγάλες κλίσεις, χαρακτηριστικά που δεν θεωρούνταν κατάλληλα για έναν σύγχρονο αυτοκινητόδρομο.

Η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας, στην δικαιοδοσία της οποίας έπεφτε η συγκεκριμένη περιοχή μετά την αλλαγή του καθεστώτος, επέλεξε τελικά να αναπτύξει τον αυτοκινητόδρομο A7, ο οποίος εξελίχθηκε στον βασικό οδικό άξονα της χώρας που ξεκινάει από την Βόρεια Γερμανία με κατεύθυνση προς το Νότο της χώρας, διασχίζοντας την Έσση και τη βόρεια Βαυαρία.

Η Route 46 έχει διατηρηθεί σήμερα ως ιστορικό μνημείο και θεωρείται το μεγαλύτερο συνεχόμενο τμήμα αυτοκινητοδρόμου στην Ευρώπη που κατασκευάστηκε, αλλά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Σημειώνεται τέλος πως το έργο δεν σχεδιάστηκε αποκλειστικά με γνώμονα τη μεταφορική αποδοτικότητα, καθώς για το ναζιστικό καθεστώς, όπως και για πολλά αυταρχικά καθεστώτα διαχρονικά, τα μεγάλα έργα υποδομών λειτουργούσαν και ως ισχυρά εργαλεία πολιτικής προβολής, προσφέροντας «χειροπιαστές» αποδείξεις προόδου και ανάπτυξης που ενισχύουν την εικόνα της κυβέρνησης στα μάτια των πολιτών.

Διαβάστε επίσης: