Η τάση της αναβίωσης θρυλικών αυτοκινήτων του παρελθόντος έφτασε και στο νοσταλγικό Fiat Ritmo του 1978, και τώρα μια εντυπωσιακή ψηφιακή πρόταση δείχνει πώς θα μπορούσε να μοιάζει μια σύγχρονη εκδοχή του.

Το αρχέγονο Ritmo, πριν από σχεδόν μισό αιώνα, δεν ήταν απλώς ένα ακόμη μικρομεσαίο hatchback. Ήταν ιδιαίτερα πρωτοποριακό για την εποχή του: με ενσωματωμένους πλαστικούς προφυλακτήρες που έμοιαζαν φουτουριστικοί και σχεδίαση που δίχασε, έβγαλε τη Fiat από τη "σκιά" του 128 και πούλησε πάνω από δύο εκατομμύρια μονάδες πριν δώσει τη θέση του στο Fiat Tipo το 1988.

Στη σύγχρονη εκδοχή, που υπογράφει ο ιδιώτης σχεδιαστής Antonino Barone, το Ritmo επιστρέφει ως ένα ηλεκτρικό όραμα που θα μπορούσε να φέρει την εμπορική επιτυχία που τόσο έχει ανάγκη η Fiat για να αναγεννηθεί.

Το εμπρός μέρος αποτελεί σαφή αναφορά στην πρώτη γενιά, με στρογγυλά LED φωτιστικά σώματα ενσωματωμένα σε μια μαύρη οριζόντια λωρίδα που θυμίζει αισθητική «Back to the Future». Το λογότυπο της Fiat δεσπόζει στο κέντρο, όμως η φωτεινή υπογραφή είναι αυτή που μαρτυρά ότι πρόκειται για ένα αυτοκίνητο του αύριο.

Οι αναλογίες, βέβαια, ακολουθούν τη σύγχρονη τάση. Το αμάξωμα είναι πιο μυώδες, με έντονους θόλους και στιβαρή στάση που φλερτάρει με τον κόσμο των αστικών Crossovers. Η καθαρή πλευρική επιφάνεια διατηρεί μινιμαλιστικό χαρακτήρα, ενώ οι αεροδυναμικές ζάντες και η διχρωμία οροφής υπογραμμίζουν τον ηλεκτρικό προσανατολισμό.

Ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια αποτελεί η ενσωμάτωση της ονομασίας Ritmo στα φωτιστικά σώματα και στο κάτω μέρος της μάσκας - μια στιλιστική δήλωση ταυτότητας που δεν κρύβει το DNA του μοντέλου. Το αποτέλεσμα είναι μια πρόταση που ισορροπεί ανάμεσα στην ιστορική μνήμη και την ανάγκη για σύγχρονη, βιώσιμη κινητικότητα.

Θα μπορούσε ένα ηλεκτρικό, σύγχρονο Ritmo, να φέρει ξανά την εμπορική άνθηση στη Fiat; Ειδικά σήμερα, που η κατηγορία των C-hatch έχει ισοπεδωθεί -και αυτή- από την επέλαση των SUV; Τις απαντήσεις θα μπορούσε να τις δώσει μόνο η εταιρεία του Τορίνου, αλλά προς το παρόν φαντάζει μάλλον απίθανο να ξαναπιάσει το νήμα του Ritmo από εκεί που το άφησε στα τέλη της δεκαετίας του ’80.